13.3 C
Осиповичи
Воскресенье, 13 июня, 2021
Еще

    “33 гады працы — а нібы ўчора пачынала…” — кажа асіпаўчанка Надзея Багачова

    Популярное

    Асiповiцкi Край
    Асiповiцкi Крайhttp://gzt-akray.by
    Издание существует с 1931 года. Сегодня "Асіповіцкі край" выходит дважды в неделю по вторникам и пятницам. Тираж - около 5 тыс. экземпляров. Приоритетная тема для журналистов "районки" - жизнь Осиповщины: люди, работа предприятий и организаций, массовые мероприятия и многое другое. Оставайтесь с нами!

    Надзея Багачова — асіпаўчанка, СШ-1 скончыла ў 1981 годзе. Уступныя экзамены ў Мінскі кааператыўны тэхнікум здала паспяхова і… не ўбачыла свайго прозвішча сярод залічаных: не прайшла па конкурсу. Канечне, расстроілася, бо яшчэ з дзяцінства цягнула глядзець і на прыгожа раскладзеныя па паліцах тавары, і на работу прадаўцоў. Але, як гаворыцца, не зраслося…

    — У жніўні стала вучаніцай аператара ў гарадскім аддзяленні сувязі № 3, — успамінае Надзея Васільеўна. — Думала, што на наступны год абавязкова паступлю ў тэхнікум, але лёс распарадзіўся іначай. Да работы ставілася адказна, пад крыло ў плане вучобы ўзяла Валянціна Кузьмінічна Арцёменка, так што праз месяц працавала ўжо самастойна. Начальнік аддзялення, дарэчы, і надалей не выпускала мяне з поля зроку, ды і наогул па жыцці сустракаліся толькі прыстойныя людзі. Дзякуй за ўсё і былому намесніку нашага райвузла Кацярыне Іванаўне Казусёнак, і многім другім, хто прывіў любоў да паштовай работы.

    bogacheva

    Час ішоў — і пра Надзею загаварылі ўжо як пра добрага спецыяліста. З’явіліся заахвочванні — і вось яна ўжо намеснік начальніка ГАС-5.

    — Не паехала паступаць у тэхнікум ні як планавала, ні яшчэ праз год, — аднаўляе той час памяць. — Зацягнула пошта, работа і калектыў спадабаліся. Ды яшчэ штодня нешта новае даведвалася…

    У 1987 годзе яна становіцца інструктарам па эксплуатацыйных пытаннях, правярае справаздачы ўсіх пяці гарадскіх, 21 сельскага і двух — у Ялізаве і Татарцы — пасялковых аддзяленняў паштовай сувязі. Плюс, адказвае за абучэнне паступаючых на работу.

    Працавітасць, добрасумленнасць, адказнасць — такія рысы заўсёды заўважаюцца, а таму і не дзіўна, што Надзея Васільеўна ўздымаецца яшчэ на адну прыступку службовай лесвіцы — ёй давяраецца пасада старшага інструктара. Да ўсяго завочна канчае Віцебскі тэхнікум паштовай сувязі, выбіраецца дэпутатам райсавета.

    Прыходзіць 2010 год — і новае, яшчэ больш адказнае прызначэнне: намеснік начальніка райвузла паштовай сувязі. А гэта значыць, што і кола абавязкаў на парадак вышэй, і наогул жыццё калектыву ў 120 чалавек становіцца яе жыццём.

    І яна спраўляецца! У тым, што ў 2005 годзе наш РВПС заваёўвае Дыплом           І ступені і заносіцца на Дошку гонару, што ў 2007 годзе калектыў займае І месца ў абласным і рэспубліканскім спаборніцтвах, а ў 2011 годзе зноў прызнаецца першым на Магілёўшчыне немалая заслуга і менавіта яе, гэтай сціплай жанчыны.

    Хаця — не адзінай работай жыве чалавек, а тым больш — любімая палавіна для мужа і дарагая матуля для дачок Таццяны, якая працуе таксама ў райвузле і ўжо падаравала бацькам дзвюх унучак, і пакуль яшчэ школьніцы Алены. Зараз перад Уладзімірам Васільевічам стаіць няпростае пытанне, чым парадаваць сваіх любых жанчын у іх дзень, але ён толькі ўсміхаецца: не ў першы раз, маўляў, спраўлюся!

    Надзея Васільеўна лічыць, што яна — жанчына шчаслівая: і мужчына сапраўдны побач, і дзеці выдатныя. Таму, мусіць, сям’я і любіць збірацца разам — усіх гэта толькі згуртоўвае. І на прыроду спантанна могуць выбрацца, і аквапарк у Жлобіне ці лядовую арэну ў Бабруйску наведаць, і ў Хатыні ці на Кургане Славы пабыць, і закаткі на зіму зрабіць, і проста ў лесе на грыбы-ягады “папаляваць”.

    А яшчэ яна мае такую “слабасць” — любіць пабалаваць самых блізкіх людзей многімі “фірменнымі” стравамі. У чым, дарэчы, і муж дапамагчы стараецца. Які, да слова ўжо, і ад іншых не надта бачных воку хатніх спраў не адмаўляецца. Не, недарма лічыць сябе гэта жанчына шчаслівай…

    Скончыць жа расказ пра Надзею Багачову хачу словамі кіраўніка РВПС Валерыі Матузавай: “Гэта чалавек граматны, надзейны і разумны. Мае актыўную жыццёвую пазіцыю, па-сапраўднаму хварэе за калектыў. Пагадзіцеся, што вель-мі важна, калі кіраўніцтва працуе іменна ў адной запрэжцы. А ў нас — іменна так!”

    Варта дадаваць што яшчэ?

    Георгій АЛЕЙНІКАЎ.

    ОСТАВЬТЕ ОТВЕТ

    Please enter your comment!
    Please enter your name here

    Реклама

    Последнее

    В Осиповичах прошел I открытый конкурс хореографического искусства «Stars of Planet»

    Свой профессионализм демонстрировали 195 участников от 3 до 17 лет. Работа хореографов и оформление номеров были достойны лучших танцевальных подмостков. В зале не переставая звучали овации, зрители тепло приняли артистов, поддерживали танцоров многократным "браво!", подпевали и пританцовывали на своих местах.

    Осиповичской «районке» исполнилось 90 лет. Мнением делятся земляки

    90 гадоў споўнілася "раёнцы". За гэты час газета трывала ўвайшла ў лёсы многіх жыхароў Асіповіччыны

    В Осиповичах чествовали золотых медалистов

    Прыемна чуць, што землякі час ад часу ўзнагароджваюцца за спартыўныя дасягненні або творчыя выступленні. Усё больш матуль атрымліваюць ордэн Маці. А ёсць яшчэ адна ўзнагарода — залаты медаль, які ўручаецца за якасныя веды. Ім штогадова заахвочваюць лепшых выпускнікоў устаноў сярэдняй адукацыі. Сёлета такіх 15. “Залатыя” рабяты пазаўчора прымалі віншаванні з гэтай прыемнай нагоды. Медалі ім уручыў старшыня раённага выканаўчага камітэта Канстанцін Жыгуцкі.

    О чем писала «районка» последние 5 лет

    Галоўныя падзеі, пра якія паведамляла “раёнка” паміж сваімі 85- і 90-годдзямі, — сцісла і ў храналагічным парадку

    История образования в Дараганово

    Архіўных звестак пра гэты перыяд амаль няма, таму гісторыю адукацыі таго часу можна аднавіць толькі па ўспамінах мясцовых жыхароў і матэрыялах раённых газет.