7.2 C
Осиповичи
Суббота, 10 апреля, 2021
Еще

    Колокола Хатыни — в сердце каждого

    Популярное

    Утвердили график отключения горячей воды в Осиповичах

    График отключения горячей воды в 2021 году утвердили в Могилеве, Осиповичах и Костюковичах. Такая информация размещена на сайте Могилевского облисполкома, передает БЕЛТА.

    5 апреля в деревне Моисеевичи ракетный комплекс врезался в дом 85-летней женщины

    Многие земляки, да и не только, на этой неделе активно обсуждали в интернете следующую информацию: утром 5 апреля в деревне Моисеевичи ракетный комплекс врезался в дом 85-летней женщины. Корреспондент "районки" обратился к председателю Дричинского сельисполкома Николаю Еромову, чтобы узнать подробности происшествия и то, как разрешилась ситуация:

    Осиповчанка Ева Карытка заняла 1 место в республиканском конкурсе творческих работ

    У апошні час грамадства стала актыўна вывучаць свае радаводы. Але для таго каб мець уяўленне пра сваіх продкаў, трэба добра ведаць гісторыю паходжання народа, традыцыйныя заняткі, лад жыцця і гісторыю сваёй малой радзімы.
    Асiповiцкi Край
    Асiповiцкi Крайhttp://gzt-akray.by
    Издание существует с 1931 года. Сегодня "Асіповіцкі край" выходит дважды в неделю по вторникам и пятницам. Тираж - около 5 тыс. экземпляров. Приоритетная тема для журналистов "районки" - жизнь Осиповщины: люди, работа предприятий и организаций, массовые мероприятия и многое другое. Оставайтесь с нами!

    Памяць

    Званы Хатыні — у кожным сэрцы

    У краіне праходзіць акцыя па ўвекавечанні памяці пра загінуўшых пры абароне Айчыны, прысвечаная Дню памяці ахвяр Хатыні

    У Асіповіцкім раённым гісторыка-края-знаўчым музеі сабраны багаты матэрыял, прысвечаны Вялікай Айчыннай вайне і ўдзелу ў ёй нашых землякоў. Адзін са стэндаў расказвае пра вёскі Асіповіччыны, якія падзялілі лёс Хатыні.

    У гэтыя дні мы разам успамінаем жудасную хатынскую трагедыю, якая адгукаецца болем у нашых сэрцах. Хатынь — гэта помнік усім папялішчам беларускай зямлі. Кожны, хто прыходзіць схіліць галаву да памятных месцаў, забірае з сабою, нават не ўсведамляючы гэтага, маленькі агеньчык памяці беларускага народа…

    Іна Заскевіч.

    i.zaskevich@gzt-akray.by

    “У той дзень людзі толькі што пазбіраліся раніцой з лясоў, дзе яны хаваліся ад нямецкіх карнікаў. Некаторыя не знайшлі сваіх хат. На іх месцы датлявалі цёплыя яшчэ папялішчы…” Гэтыя словы з апавядання Міхася Лынькова “Астап” не толькі пра яго героя, які пазбавіўся нявесткі і малых унукаў, — яны адлюстроўваюць лёс многіх тысяч беларускіх людзей, якія пазналі жудасці фашысцкай акупацыі. Нашых бабуль і дзядуль. Якім мы ўжо нічым не дапаможам, бо не здатны перакруціць стужку часу. Адзінае, што мы можам, — памятаць. Не толькі можам, але і павінны. Гэта наш абавязак.

    Для кожнага беларуса адно з самых свяшчэнных месцаў у краіне — мемарыял Хатынь. 22 сакавіка 1943 года гэта вёска перастала існаваць. У адзін дзень перасталі біцца сэрцы амаль усіх яе жыхароў.

    Прайшло без малога 80 га-доў, аднак населены пункт не ўзнавіўся. Тут няма жыхароў, але патокі наведвальнікаў не змяншаюцца. Бо Хатынь — гэта квінтэсэнцыя бязлітаснасці, безчалавечнасці фашыстаў і сімвал бессэнсоўнасці вайны наогул.

    І вёсак, па якіх прайшоўся агонь вайны, знішчыўшы ўсё жывое, па краіне нямала. У нашым раёне іх таксама не адзін дзясятак.

    13 студзеня 1943 года — чорная дата Брыцалавіч. Нямногія жыхары вёскі ўцалелі пасля таго сцюдзёнага ранку. Карнікі знішчылі 667 мужчын і жанчын, дзяцей і састарэлых. А потым, каб замесці крывавыя сляды сваіх зверстваў, людзей разам з пабудовамі спалілі…

    Ад сведак той жудаснай трагедыі сёння засталіся толькі запі-сы ўспамінаў.

    Ульяна Кандратаўна Альховік:

    — У нашу вёску часта наяз-джалі немцы. Аднойчы прыехалі, пэўна, па даносе. Павесілі майго мужа Пятра і дачку Волю. Яна сувязной у партызан была. А праз колькі дзён зноў прыехалі. Акружылі вёску, усе сем’і сагналі ў хлявы і іншыя пабудовы. Я спрабавала схавацца, але не ўдалося. Знайшлі. Таксама за-гналі ў хлеў. Потым вароты яго адчыніліся, і пачалі расстрэльваць сагнаных сюды людзей. Стралялі, пакуль тыя не перасталі варушыцца. Доўга ў непрытомнасці ляжала я сярод мёртвых. Не магла прыйсці ў сябе: жывая ці не?

    Ганна Іванаўна Патапейка:

    — Фашысты рабілі аблаву на партызан, ды як уварваліся ў зямлянку — рванула міна. Мо дзесяць гэткіх д’яблаў лягло. Раз’-юшыліся акупанты і разам з карнікамі акружылі нашу вёску…

    Быў марозны ветраны ранак. Карнікі турлялі ў плечы аўтаматамі і зганялі ўсіх ад старога да дзіцяці ў калгасныя хлявы. А раней вясковых мужчын сабралі ў школе. Чутны былі стрэлы, крыкі.

    «Што будзе з намі, — лямантавалі жанчыны. — Напэўна, апошнія гадзіны мы бачым белы свет”.

    Хоць бы дзяцей выратаваць, а іх ля мяне чацвёра. Ніна толькі на свет з’явілася — сем месяцаў. Кармлю, кармлю грудзьмі, а немаўлятка не сунімаецца.

    Павялі чалавек з дванаццаць. За прыполы маці чапляліся дзеці, яны хацелі ісці разам. Ісці ў апошнюю дарогу. А калі і мая чарга надышла, абняла сваіх Танюсю, Маньку і Сямёнку, мацней пры-ціснула да сябе Нінку, малюсенькую-малюсенькую. Аўтаматныя чэргі. Нібы падкошаныя жытнёвыя сцяблы, пападалі ўсе. Штосьці гарачае льецца, льецца… Згубіла прытомнасць…

    Апрытомнела. Дзе я і што з маімі крывінкамі? Выбралася з-пад трупаў. Адцягвала, адцягвала іх… Знайшла мёртвых дзетак… А мяне хоць бы зачапіла…

    Акрамя ўзгаданых Брыцалавіч, падобны жах адбыўся ў Лочыне, Асаўку, Вялікай Гарожы. У полымі загінулі мірныя жыхары Бозака. Былі спалены Лазовае, Палядкі і іншыя вёскі. Ворагі, вымяшчаючы злосць і адчуваючы сваю бездапаможнасць перад сілай рускага духу, помсцілі, знішчалі, забівалі. Старых бабуль, жанчын з дзецьмі, немаўлят…

    Званы Хатыні і сёння гучаць у сэрцы кожнага з нас. І людзі ідуць да помнікаў, якіх на Асіповіччыне шмат.

    Пры падрыхтоўцы выкарыстаны матэрыялы кнігі “Памяць. Асіповіцкі раён”.

    Реклама

    Последнее

    Гузаль Цыганкова приехала в Беларусь в детстве

    Отца-военного по долгу службы несколько раз переводили из гарнизона в гарнизон. Поэтому уроженка солнечного Узбекистана пошла в школу в Монголии, а окончила ее уже в Беларуси.

    ГАИ призывает граждан к содействию

    В целях своевременного реагирования на изменения дорожно-транспортной обстановки необходимо незамедлительно информировать органы внутренних дел по телефонной линии «102» о нахождении на дороге уязвимых участников дорожного движения, находящихся в состоянии алкогольного опьянения, либо создающих своим поведением предпосылки к совершению ДТП, для их своевременного изъятия с проезжей части, а также лиц управляющих транспортными средствами в состоянии алкогольного опьянения и не имея права управления транспортными средствами.