0.7 C
Осиповичи
Пятница, 5 марта, 2021
Еще

    Осиповчане рассказывают о школьных друзьях

    Популярное

    Предвыборная программа кандидата в депутаты Натальи Книги

    Предвыборная программа кандидата в депутаты Палаты представителей Национального собрания Республики Беларусь седьмого созыва по Осиповичскому избирательному округу № 89 Книги Натальи Ивановны Работая вместе, сделаем...

    В Осиповичах прошел клуб педагогических встреч

    3 марта в МПЦ «Ровесник» прошел клуб педагогических встреч. Первый заместитель председателя райисполкома Сергей Ананич поздравил женщин-педагогов с наступающим праздником и вручил почетные грамоты и благодарственные письма Осиповичского райисполкома.

    4 марта Осиповичский район посетил помощник Президента — инспектор по Могилевской области Леонид Мартынюк

     Асноўнай мэтай візіту высокай пасадавай асобы была сустрэча з працоўным калектывам  ААТ “Гродзенскі шклозавод” філіяла “Ялізава” . Леанід Аляксеевіч расказаў працаўнікам прадпрыемства аб асноўных пытаннях, якія абмяркоўваліся на шостым Усебеларускім народным сходзе.

    Апытанне

    Сяброўства, якое назаўсёды

    У першую суботу лютага ў школах традыцыйна праходзяць вечары сустрэчы аднакласнікаў. І хоць сёлета былыя вучні не маюць магчымасці сабрацца разам у роднай школе, але ніхто не перашкаджае ім здзейсніць падарожжа туды ў думках і марах.

    Гэты дзень навявае ўспаміны пра лінейкі і піянерскія зборы, кантрольныя работы і нявывучаныя ўрокі, суседа па школьнай парце і адказы каля дошкі… У кожнага свае. Добрыя і крыху сумныя.

    Вось што расказалі пра школьныя гады нашы землякі.

    Анатолій Варакса:

    — Пачатковую школу скончыў у Брыцалавічах, дзе праходзіла дзяцінства. Свайго першага настаўніка Івана Герасімавіча Пасюру памятаю і цяпер. Вучняў было нямала, але педагога слухалі ўсе. І паважалі.

    Далейшую вучобу працягваў у Ліпені. У любое надвор’е пехатою хадзілі мы на заняткі. Спраўляліся і з урокамі, а яшчэ і хатнія абавязкі мелі, бо ў бацькоў была немалая гаспадарка. Тата працаваў брыгадзірам, матуля — у магазіне.

    Сёлета спаўняецца 50 гадоў, як я развітаўся са школай. Хочам летам сабрацца з аднакласнікамі. Спадзяюся, што да таго часу медыкі ўжо здымуць каранцінныя меры.

    Наталля Курбацкая:

    — Класным кіраўніком у мяне была настаўніца рускай мовы і літаратуры Людміла Андрэеўна Ерамеева. З вялікай павагай успамінаю пра матэматыка Яфіма Лазаравіча Блюмкіна, які прывіў цікавасць да сваёй дысцыпліны, мы нават на гурток да яго хадзілі.

    Усе аднакласнікі сталі прыстойнымі людзьмі. Валерый Шыманскі лечыць дзяцей у Афрыцы. Ала Рабко выкладае матэматыку ў навуковай установе “Інстытут парашковай металургіі”. Я стала бухгалтарам. Гады вучобы марна не прайшлі. І хоць мінула больш за 40 гадоў з таго моманту, як для нас прагучаў развітальны школьны вальс, падтрымліваем стасункі. Раней збіраліся кожныя 5 гадоў, цяпер нават часцей. Школьнае сяброўства — яно назаўсёды!

    Максім Белаліпецкі:

    — Мая альма-матар — СШ № 1. Вучыўся сярэдне. Затое захапляўся спортам. Футбол, баскетбол — гэтыя камандныя гульні любілі ўсе і ахвотна спаборнічалі з рабятамі з іншых устаноў адукацыі. Удзячны школе, што пазнаёміла мяне з Паўлам Каржовым, Вадзімам Караткевічам, Дзмітрыем Курсам. Зараз дружым сем’ямі. З астатнімі “бачымся” ў сацыяльных сетках. Пра школьнае жыццё ў мяне наогул засталіся толькі самыя лепшыя ўражанні.

    Дзмітрый і Валянціна Музыкантавы:

    — Жыву ў Асіповічах ужо амаль 40 гадоў. А вось школу скончыў у іншым месцы. СШ № 25 Магілёва вучыла мяне розным навукам і рыхтавала да дарослага жыцця. У класе было 25 вучняў. Заўсёды кіраваліся дэвізам “Адзін за ўсіх, усе за аднаго!”. Было ўсё: і спартыўныя секцыі, і камсамольская работа, і збор макулатуры… Пазней з некаторымі аднакласнікамі і ў інстытуце разам вучыліся. І цяпер не чужыя: з радасцю даведваемся адзін пра аднаго нешта новае, радуемся за поспехі школьных сяброў, перажываем за іх    няўдачы.

    — А маё дзяцінства праходзіла ў пасёлку Зямеччына Пензенскай вобласці. У школе была актывісткай. Удзельнічала ў самадзейнасці: пела, танцавала, чытала вершы. З падзякай успамінаю дырэктара, якая ўмела знайсці падыход да свавольнікаў і хуліганаў. Яны потым тлумачылі свае добрыя паводзіны нежаданнем падвесці дырэктара, бояззю не апраўдаць яе надзеі. Пабольш бы такіх настаўнікаў!

    Нават тых, хто не пераступаў парог свайго класа з моманту атрымання атэстата сталасці, не-не ды і пацягне ў краіну бесклапотнага дзяцінства. Але званок туды ўжо не пакліча…

    Реклама

    Последнее

    С заботой о людях

    "Охрана труда на Белорусской железной дороге включает широкий спектр направлений: соблюдение трудовой и технологической дисциплины, сокращение рабочих мест с опасными и вредными условиями труда, профилактику производственного травматизма, — рассказывает инженер по охране труда вагонного депо Татьяна Белозорович. — Работаем мы в тесной связке с руководством и профсоюзной организацией.

    Много интересного об осиповичском музее

    Асіповіцкі гісторыка-краязнаўчы музей з’явіўся значна пазней, чым аналагічныя ўстановы ў іншых раёнах краіны. Затрымка на старце ў любой справе стварае многа нязручнасцей, аднак, калі ёсць жаданне, зрабіць можна вельмі многа.

    Учитель изобразительного искусства филиала художественного направления ДШИ № 1 Назар Егоров знает, как стать художником

    Прежде всего, считает педагог, нужно иметь особый взгляд на мир. И это качество, если нет предрасположенности, приобрести не так-то просто. Его отсутствие или, наоборот, наличие у ребенка чувствуется сразу. Один определит узоры, нарисованные на окне морозом, как "стекло стало белым", а другой найдет в рисунке и волшебные цветы, и заметенные снегом леса, и таинственную дорогу.

    С красной повязкой на руке

    Якія абавязкі выконвае дружыннік, Надзея Карнеенка дакладна не ведала, пакуль не сутыкнулася са справай аховы правапарадку