8.1 C
Осиповичи
Суббота, 8 мая, 2021
Еще

    История счастливой семьи

    Популярное

    Карані

    Гаспадары на славу!

    Пасля заканчэння Бабруйскага сельгастэхнікума ўраджэнка вёскі Заняцечча Надзея Усеня накіравалася па размеркаванні на Чэрыкаўскую скотапрыёмную базу. І хоць мясціны там былі прыгожыя — узбярэжжа ракі Сож, — ды толькі малая радзіма вабіла мацней. І перацягнула.

    Яшчэ ў час вучобы дзяўчына ездзіла ў госці да сяброўкі і пазнаёмілася там з хлопцам. Сімпатычны, добразычлівы, да таго ж працаваў вадзіцелем старшыні калгаса. Зразумела, звярнула ўвагу, пазнаёмілася, а потым стала атрымоўваць лісты. Цёплыя словы растапілі дзявочае сэрца. Надзея зразумела, што вось яно — каханне. Пабраліся шлюбам, каб пасля не расставацца ніколі.

    Працаваць сталі ў родным калгасе. У ім праходзілі нейкія пераўтварэнні, “Шлях Ільіча” з цягам часу ўвайшоў у склад калгаса імя Чарняхоўскага, але працавітым людзям работа знаходзілася заўсёды. Надзея займалася бухгалтэрыяй, а калі ўбіралі зерне, выконвала абавязкі вагаўшчыка. Калі сталі ўтварацца цэхі, Надзею Мікалаеўну прызначылі старшым бухгалтарам цэха механізацыі, а пазней і галоўным бухгалтарам гаспадаркі стала. Леанід Міхайлавіч шмат гадоў працаваў трактарыстам, розныя віды работ асвоіў.

    Выгадавалі траіх дзяцей. Адказныя і працавітыя, яны не сталі шукаць салодкага жыцця ўдалечыні, а знайшлі кожны годнае месца ў сваім рэгіёне. А таму і ўнукаў бабуля з дзедам бачаць часта, яшчэ і сястра жыве ў суседняй хаце — усе родныя побач. Таму і настрой добры. Яго дадаюць і хатнія кветкі, якія радуюць гаспадароў. А летам двор літаральна патанае ў стракатай разнастайнасці півоняў, вяргінь ды астр. Славіцца Надзея і ўменнем рабіць закаткі з агародніны. А Леанід выконвае ўсю гаспадарскую работу. На такіх людзях трымаюцца вёскі!

    Реклама

    Последнее

    Гуляюць хлопчыкі ў вайну

    Усё далей ад нас вогненныя саракавыя гады. Ужо не адно пакаленне стаіць паміж тагачаснымі абаронцамі краіны і сённяшнімі школьнікамі. Не расказваюць рабятам дзядулі і бабулі пра вайну, бо самі ведаюць пра яе толькі ад уласных бабуль. А таму не так блізка і востра адчуваюць ужо цяперашнія дзеці боль і горыч страт, цяжар жыцця ў акупацыі, складаныя ўмовы франтавых будняў.

    Моя встреча с Великой Отечественной

    Мне не суждено было пережить годы военного лихолетья: я родился, когда страна занималась мирным строительством, осваивала целину, разведывала недра земли, рвалась в космос. О войне напоминали лишь детские игры да звон боевых наград во время многочисленного шествия воинов-фронтовиков в День Победы.

    К сведению пассажиров

    РАСПИСАНИЕ движения автобусов

    Память живет в наших сердцах

    Празднование Дня Победы традиционно начинается за несколько дней до 9 Мая: уже вчера прошла церемония возложения цветов и венков к памятнику на братской могиле...

    Минуты памяти

    Традиционно накануне праздника у памятника-скульптуры «Воин и партизанка» на Братской могиле советских воинов и партизан в Татарке прошел торжественный митинг, посвященный 76-й годовщине Великой...