16.8 C
Осиповичи
Среда, 12 мая, 2021
Еще

    Осиповичские ветераны железной дороги о любимой работе

    Популярное

    Асiповiцкi Край
    Асiповiцкi Крайhttp://gzt-akray.by
    Издание существует с 1931 года. Сегодня "Асіповіцкі край" выходит дважды в неделю по вторникам и пятницам. Тираж - около 5 тыс. экземпляров. Приоритетная тема для журналистов "районки" - жизнь Осиповщины: люди, работа предприятий и организаций, массовые мероприятия и многое другое. Оставайтесь с нами!

    Ветэран

    Да кожнага — з павагай

    Завяршаючы працоўную дзейнасць, многія чыгуначнікі не пакідаюць назаўсёды свае прадпрыемствы, а працягваюць работу ўжо ў складзе ветэранскай арганізацыі. Да такіх адносіцца і Валянціна Лукашова. Дарэчы, на днях споўнілася 10 гадоў, як яна ўзначаліла пярвічку ветэранаў.

    І з ускладзенымі абавязкамі спраўляецца выдатна, пацвярджае старшыня савета ветэранаў чыгуначнага вузла Аляксандр Яраш.

    Валянціна Іванаўна ахвотна расказвае пра сваіх “падапечных”:

    — У нас на ўліку 181 чалавек, з якіх 169 ужо не працуюць. Ёсць ветэран вайны Уладзімір Пірожнік, які пражывае на тэрыторыі Клічаўскага раёна, яму стараемся ўдзяляць больш увагі. На кантроліадзінокія ветэраны і тыя, хто знаходзіцца асобна ад родных. Іх месца жыхарстваад Клічаўшчыны да Салігорска, але стараемся падтрымліваць тэлефонную сувязь і быць у курсе жыцця кожнага.

    Сярод нашых пенсіянераў нямала заслужаных работнікаў. Мяркуйце самі: дзевяць чалавек маюць нагрудны знакВыдатнік Беларускай чыгункі”, чацвёра атрымалі знакГанаровы чыгуначнік”, двое — “За добрасумленную працу на Беларускай чыгунцы”. Усе, незалежна ад колькасці заахвочванняў, паважаныя і сумленныя людзі. Стараемся, каб яны адчувалі, што на прадпрыемстве памятаюць і ганарацца імі. Рэгулярна віншуем з дзяржаўнымі і прафесійным святамі, юбілеямі, запрашаем на мерапрыемствы, якія праводзяцца ў раёне і чыгуначным вузле, а каб не парывалася сувязь са стальной магістраллю, выпісваем сваім пенсіянерам газетуЖелезнодорожник Белоруссии”.

    Былыя пуцейцы прынялі актыўны ўдзел у конкурсеУмелыя ручкі”, свяце ўраджаю, якія праводзіў вузлавы савет ветэранаў. Неаднаразова мы глядзелі фільмы ў мясцовым кінатэатры, арганізоўвалі экскурсіі ў пакой гісторыі чыгуначнага вузла, тыя, хто мае патрэбу, праходзілі курс аздараўлення ў галіновым санаторыі “Дубравенка”.

    Стараемся супрацоўнічаць з моладдзю. Сустракаемся з маладымі спецыялістамі, расказваем ім пра свае працоўныя будні. Прымаем удзел у суботніках, разам з працаўнікамі даглядаем мемарыяльны знак у гонар аднаго з кіраўнікоў партызанскага руху на Асіповіччыне Сцяпана Сумчанкі.

    Актыўна ўдзельнічаюць у грамадскай рабоце Ірына Сухачова, Ала Шляхціч, Валянціна Еўдакімовіч, Алена Казлоўская і іншыя ветэраны. А Марыя Цвіркоўская прымае ўдзел у канцэртах, якія праводзяцца на чыгунцы.

    — Валянціна Іванаўна — з дынастыі чыгуначнікаў, — расказвае Аляксандр Яраш. — Са стальной магістраллю звязана жыццё яе бацькоў і дзяцей. Гэта чалавек, які аддана адносіцца да любой справы і ўсё робіць сумленна. Яна хварэе душой за кожнага члена сваёй пярвічкі. Клопат, павага да людзей, тактоўнасць, сціпласць, жаданне памагчы ўсім характарызуюць лідара ветэранаў ды-станцыі пуці.

    Нездарма пярвічка пад яе кіраўніцтвам займала першае месца сярод суполак Магілёўскага аддзялення, а Валянціна Лукашова атрымала званне “Ганаровы ветэран”.

     

    Реклама

    Последнее

    Лукашенко: пока наше поколение живо, Беларусь всегда будет стоять намертво

    Белорусы никогда не позволят смотреть на свою землю с презрением. Об этом Президент Беларуси Александр Лукашенко заявил сегодня на церемонии возложения венков к монументу Победы по случаю 76-й годовщины Великой Победы.

    Праздник, соединивший скорбь и радость

    Каждый год вместе с нежной листвой и цветением садов на белорусскую землю приходит один из самых важных и масштабных праздников — День Великой Победы. В этом году наша страна встречает 76 мирную весну.

    Гуляюць хлопчыкі ў вайну

    Усё далей ад нас вогненныя саракавыя гады. Ужо не адно пакаленне стаіць паміж тагачаснымі абаронцамі краіны і сённяшнімі школьнікамі. Не расказваюць рабятам дзядулі і бабулі пра вайну, бо самі ведаюць пра яе толькі ад уласных бабуль. А таму не так блізка і востра адчуваюць ужо цяперашнія дзеці боль і горыч страт, цяжар жыцця ў акупацыі, складаныя ўмовы франтавых будняў.

    Моя встреча с Великой Отечественной

    Мне не суждено было пережить годы военного лихолетья: я родился, когда страна занималась мирным строительством, осваивала целину, разведывала недра земли, рвалась в космос. О войне напоминали лишь детские игры да звон боевых наград во время многочисленного шествия воинов-фронтовиков в День Победы.

    К сведению пассажиров

    РАСПИСАНИЕ движения автобусов