16.8 C
Осиповичи
Среда, 12 мая, 2021
Еще

    Осиповичи раньше и сейчас

    Популярное

    Раней і зараз

    Адным з лідараў асіповіцкага дойлідства ў 30-я гады мінулага стагоддзя была Рабоча-Сялянская Чырвоная армія. Менавіта вай-скоўцамі ў гэты перыяд будаваліся адразу два ваенныя гарадкі. На тагачасным драўляна-аднапавярховым фоне іх высокія цагляныя казармы і іншыя пабудовы выглядалі велічна. Ну а што думалі звычайныя гараджане пра бытавыя перавагі чырвонаармейскай службы — паравое ацяпленне, цэнтралізаванае водазабеспячэнне, каналізацыю і электрычнае асвятленне, — застаецца толькі здагадвацца.

    Размешчаны ў паўночным гарадку гарнізонны Дом афіцэраў не адно дзесяцігоддзе быў, бадай, самым прэстыжным гарадскім танцполам.

    Пасля перадачы паўночнага гарадка ў дзяржмаёмасць — гэта адбылося на пачатку 2000-х — Дом афіцэраў доўга стаяў занядбалым і адносна даступным для ўсіх жадаючых. Скончылася такая анархія прадказальна: пажарам, што знішчыў дах…

    У такім гаротным стане ГДА знаходзіўся да таго часу, пакуль яго ўласнікам не стала ТАА “Алаюр Плюс”. Новыя гаспадары захавалі гістарычны выгляд і прызначэнне — зразумела, з улікам уласных інтарэсаў. Так што сёння гэта кафэ-піцэрыя “Гарадок” і, бадай, самая прыгожая пабудова ў мікрараёне вуліцы Чарняхоўскага.

     

    2020 год: кафэ-піцэрыя “Гарадок”

    Реклама

    Последнее

    Лукашенко: пока наше поколение живо, Беларусь всегда будет стоять намертво

    Белорусы никогда не позволят смотреть на свою землю с презрением. Об этом Президент Беларуси Александр Лукашенко заявил сегодня на церемонии возложения венков к монументу Победы по случаю 76-й годовщины Великой Победы.

    Праздник, соединивший скорбь и радость

    Каждый год вместе с нежной листвой и цветением садов на белорусскую землю приходит один из самых важных и масштабных праздников — День Великой Победы. В этом году наша страна встречает 76 мирную весну.

    Гуляюць хлопчыкі ў вайну

    Усё далей ад нас вогненныя саракавыя гады. Ужо не адно пакаленне стаіць паміж тагачаснымі абаронцамі краіны і сённяшнімі школьнікамі. Не расказваюць рабятам дзядулі і бабулі пра вайну, бо самі ведаюць пра яе толькі ад уласных бабуль. А таму не так блізка і востра адчуваюць ужо цяперашнія дзеці боль і горыч страт, цяжар жыцця ў акупацыі, складаныя ўмовы франтавых будняў.

    Моя встреча с Великой Отечественной

    Мне не суждено было пережить годы военного лихолетья: я родился, когда страна занималась мирным строительством, осваивала целину, разведывала недра земли, рвалась в космос. О войне напоминали лишь детские игры да звон боевых наград во время многочисленного шествия воинов-фронтовиков в День Победы.

    К сведению пассажиров

    РАСПИСАНИЕ движения автобусов