-0.1 C
Осиповичи
Пятница, 22 января, 2021
Еще

    22 июня — День всенародной памяти жертв Великой Отечественной войны

    Популярное

    Местный подросток получил серьезную травму при катании на тюбе, сообщили в ЦРБ

    Зимой частота обращений за помощью в медицинские учреждения по поводу травм неизбежно возрастает. За истекшие дни января в райбольнице гололедные травмы зафиксированы у трех взрослых земляков, также пострадали двое детей: 10-летний подросток — при катании на санках, 13-летний — во время тюбинга (тюбинг — катание на надувных санках — тюбах; тюб (в разговорной речи также "ватрушка", "бублик", "пончик", "тобогган") — надувная круглая камера в чехле с усиленным дном и ручками).

    ФОК «Жемчужина» ждёт осиповчан! (+цены на услуги)

    Завтра, 14 декабря, начинает работу в полном объеме физкультурно-оздоровительный комплекс с бассейном «Жемчужина» по ул. Юбилейная. В структуру ФОКа входят бассейны свободной конфигурации с элементами...

    Навстречу VI Всебелорусскому народному собранию. Осиповчанка Иллона Шпак об участии в предстоящем форуме

    Иллона Шпак, учитель истории школы № 3, член Молодежного парламента при Национальном собрании: — Участие во Всебелорусском народном собрании — большая ответственность и честь для меня....
    Асiповiцкi Край
    Асiповiцкi Крайhttp://gzt-akray.by
    Издание существует с 1931 года. Сегодня "Асіповіцкі край" выходит дважды в неделю по вторникам и пятницам. Тираж - около 5 тыс. экземпляров. Приоритетная тема для журналистов "районки" - жизнь Осиповщины: люди, работа предприятий и организаций, массовые мероприятия и многое другое. Оставайтесь с нами!

    Ах, вайна, што зрабіла ты, подлая…

    Чым далей адыходзяць падзеі, звязаныя з тым суровым часам, тым больш усплывае ў памяці ўсё, што звязана з ім

    Гісторыя, што давялося пачуць мне, тады яшчэ маладой дзяўчынцы, напрыканцы шасцідзясятых ад невядомай 45-гадовай Вольгі з Орчы, з якой апынуліся разам на вясковым вяселлі, захавалася ў памяці па сённяшні дзень. Яе аповед пра жаночы лёс сястры Марыны Гоцінай крануў мяне да глыбіні душы. Разумею, што ён падобны да тысяч і тысяч іншых, каму давялося перажыць страшэнныя жахі вайны. Ужо даўно няма на свеце гэтых жанчын, але да сённяшняй пары не расстаюся

    з пачуццём абавязку перад імі. І напярэдадні дня памяці і смутку вырашыла падзяліцца з чытачамі “раёнкі” пачутым. Каб памяталі!

    Жыхары Орчы жылі сваім сялянскім укладам: працавалі на зямлі, будавалі дамы, садзілі сады, гадавалі дзяцей. Але іх мірнае жыццё было парушана вайной. У тыя першыя дні ніхто не мог прадбачыць, якія цяжкасці, пакуты і выпрабаванні чакаюць наперадзе. Але і ў бесчалавечных умовах акупацыі людзі знаходзілі мужнасць і сілы змагацца, рызыкуючы ўласным жыццём.

    Многія мужчыны вёскі апынуліся ў партызанах, пайшоў у лес і муж Марыны Аляксандр. Аднойчы разам з іншымі аднавяскоўцамі прынёс дадому цяжка параненага камандзіра Чырвонай арміі. Пры ім не было ніякіх дакументаў, а толькі фотаздымак маладой жанчыны з дзвюма дзяўчынкамі. Даглядаць чырвонаармейца ў такіх умовах, калі паўсюль шнырылі паліцаі, было рызыкоўна. Жанчына не баялася і рабіла ўсё для таго, каб паставіць байца на ногі, але той так і не прыйшоў у прытомнасць: лекаў не было, урачоў — таксама. І неўзабаве незнаёмец памёр. Пахавалі яго ўпотай за агародамі Гоціных на беразе ручая. Пра могілкі нават і гаворкі не было, бо немцы хутка б праведалі пра гэта і расстралялі б усю сям’ю.

    У страху жылі не толькі арчанцы, а і ўсе жыхары раёна. Зямля поўнілася чуткамі пра зверствы гітлераўцаў у Асіповічах. Неўзабаве даведаліся пра дыверсію Крыловіча. Прыйшла ў вёску   вестка і пра дыверсанта Янкоў-скага, якога фашысты жорстка пакаралі за падкладзеную пад адну з цыстэрнаў міну, што ўзарвалася ў вугальным складзе, не прынёсшы асаблівай шкоды. Мсціўца павесілі на пероне на адной з таполяў, росшых там. Яго цела шмат дзён немцы не дазвалялі здымаць. Такая бесчалавечнасць акупантаў панавала паўсюль. Карнікі праводзілі аперацыі па знішчэнні людзей, палілі цэлыя вёскі разам з насельнікамі. Не абмінула такая трагедыя і Орчу. Амаль перад самым вызваленнем гітлераўцы сагналі сяльчан у свіран, а хаты падпалілі.

    Як распавядала Вольга, жудаснае рабілася ў гэтым свірне. Дзеці плакалі, крычалі, дарослыя абдымаліся і прасілі прабачэння адзін у аднаго, развітваючыся навек. Стаяў страшэнны лямант, вой. Старыя, жанчыны, некаторыя з іх цяжарныя, дзеці ўсялякага ўзросту. Выйсця з пасткі не было. Вёска тым часам шугала агнём.

    Але свой намер ворагі не паспелі здзейсніць: партызаны здолелі вызваліць жыхароў. Пашанцавала і Марыне з дзеткамі. Аднак усё было знішчана, прыйшлося будаваць зямлянку. Пагарэльцам дапамагалі жыхары суседніх вёсак.

    А неўзабаве і мужчыны вярнуліся з партызан. Разам з сем’ямі ім давялося пабыць нядоўга. Усіх прызвалі ў армію, у тым ліку і Аляксандра Гоціна. Больш за    30 арчанцаў не вярнуліся ў родную вёску, назаўсёды застаўшыся маладымі. Але іх родныя не гублялі надзеі на тое, што надыдзе дзень — і мужы і сыны абавязкова прыйдуць дадому. Да апошняга чакала мужа і Марына, якая адна падымала на ногі чацвёра дзяцей, а пятым была цяжарная. Як толькі ў вёсцы з’яўляўся пісьманосец, усе беглі насустрач у надзеі атрымаць добрую вестку. У адзін з восеньскіх дзён паштальён прынёс навіну. І была яна балючая, нясцерпная: канверт падпісаны чужой рукой, а ў ім — паведамленне аб гераічнай смерці мужа. Загінуў ён пры вызваленні Польшчы.

    Вялікая журба, адчай ахапілі жанчыну. Яна страціла прытомнасць. Пачаліся датэрміновыя роды. Нарадзіўся на свет хлопчык. У памяць пра дарагога чалавека назвала малога Аляксандрам.

    Але чорныя думкі не давалі ёй спакою. “Голад, нястача. Чым карміць, у што апранаць?” — задавалася яна пытаннем. Дайшло да таго, што нават думала пазбавіцца ад немаўляці. Узяць цяжкі грэх на душу не дазволіла сястра, якой прызналася аб сваіх намерах. Тая некалькі тыдняў хадзіла след у след за Марынай, каб яна не здзейсніла страшны намер. Добрыя людзі дапамагалі сям’і: хто малаком дзяліўся, хто яйкі прыносіў, хлеб. Падрасталі старэйшыя дзеткі, даглядалі малодшых.

    Паступова гуртам калгас “Дуброва”, які ўзначальваў былы партызан Лаптух, пасадзейнічаў жанчыне ў будоўлі дома. Пазней з’явілася жыўнасць.

    Адступаў і голад. Жыццё наладжвалася. Не заўважыла, як сталі дарослымі сыны і дочкі. Ліда выйшла замуж і пераехала ў горад, Міхаіл працаваў брыгадзірам у калгасе, Васіль служыў у Чалябінску, там і ажаніўся, стаў працаваць на заводзе. Пётр жыў разам з маці, клапаціўся пра гаспадарку і хадзіў у калгас на працу.

    А самы маленькі, Аляксандр, ад якога яна хацела, поўная адчаю, пазбавіцца, скончыў лётнае вучылішча і даслужыўся да палкоўніка.

    Здавалася б, усе беды і крыўды даўно скончыліся. Аднак лёс правяраў сялянку на вынослівасць і далей.

    Аднойчы ўсе вяскоўцы працавалі ў полі. Пайшоў дождж, раптам побач з Марынай ударыла маланка. Жанчына ўпала. Калгаснікі хутка вырылі яму і апусцілі яе туды да паясніцы, што і выратавала ад смерці. А было ёй ужо пад 70 гадоў.

    Дзеці ўгаварылі пераехаць у горад, але не прыжылася яна там, вярнулася ў родную вёску.

    Ніколі не сядзела без работы. У працы забываліся тыя пакуты, што выпалі на яе долю. Прыйшлося пахаваць дачку Ліду і сыноў Васіля і Аляксандра. Дапамагалі нявесткі Галіна і Валянціна, сыны Міхаіл і Пётр. У госці прыязджалі ўнукі і праўнукі, якім заўсёды радавалася.

    Усё жыццё шкадавала пра тое, што не ўдалося захаваць фота-здымак, што належаў чырвонаармейцу, пра якога клапацілася падчас вайны. “Нічога так не шкада было, што згарэла ў вайну, як тую фотакартку жанчыны з дзеткамі. Каб ён захаваўся, то можна было б размясціць у газеце, можа, хто і знайшоўся б, даведаўся пра роднага чалавека, прыехаў на яго магілку. Пакуль жывая, паказала б, дзе пахаваны. А так, ляжыць безыменны… Не дай бог паўтарыцца вайне!”.

    Вось такая яна была — сельская жанчына Марына Калістратаўна Гоціна, працавітая, адкрытая, з добрым сэрцам. Застаўшыся ў маладым узросце ўдавою, знайшла ў сабе сілы вытрымаць удары лёсу, пераадолець усе вы-прабаванні. І была ўдзячна родным, суседзям, усім добрым людзям, якія падтрымлівалі, дапамагалі, верылі.

    Раіса ГУРЫНОВІЧ.

    Реклама

    Последнее

    Навстречу Всебелорусскому народному собранию

    Директор учреждения по хранению материальных ценностей "Маяк" МЧС, депутат районного Совета депутатов — человек неравнодушный, с четкой гражданской позицией, которая основывается на богатом жизненном и профессиональном опыте.

    Навстречу VI Всебелорусскому народному собранию. Осиповчанка Иллона Шпак об участии в предстоящем форуме

    Иллона Шпак, учитель истории школы № 3, член Молодежного парламента при Национальном собрании: — Участие во Всебелорусском народном собрании — большая ответственность и честь для меня....

    Осиповичский РОЧС объявляет конкурс

    Осиповичский районный отдел по чрезвычайным ситуациям приглашает принять участие в конкурсе в рамках республиканской акции «Безопасность – в каждый дом!» на лучший проект «Наш безопасный дом (квартира)».

    Сегодня единый день здоровья «Профилактика ОРИ и гриппа»

    Грипп – острая высококонтагиозная (заразная) респираторная вирусная инфекция с воздушно-капельным механизмом передачи, вызываемая вирусами гриппа типа А, В и С. Инфекция имеет склонность к...

    Прием граждан

    22 января 2021 года с 11.00 до 13.00 прием граждан проведет член Совета Республики Национального собрания Республики Беларусь Сергей Анатольевич Анюховский. С целью профилактики распространения острых респираторных инфекций прием граждан будет проводится посредством телефонной связи по номеру 8 (0225) 436677.