-4.6 C
Осиповичи
Пятница, 5 марта, 2021
Еще

    О семейном счастье рассказывают Мария и Александр Старовойтовы

    Популярное

    Предвыборная программа кандидата в депутаты Натальи Книги

    Предвыборная программа кандидата в депутаты Палаты представителей Национального собрания Республики Беларусь седьмого созыва по Осиповичскому избирательному округу № 89 Книги Натальи Ивановны Работая вместе, сделаем...

    В Осиповичах прошел клуб педагогических встреч

    3 марта в МПЦ «Ровесник» прошел клуб педагогических встреч. Первый заместитель председателя райисполкома Сергей Ананич поздравил женщин-педагогов с наступающим праздником и вручил почетные грамоты и благодарственные письма Осиповичского райисполкома.

    4 марта Осиповичский район посетил помощник Президента — инспектор по Могилевской области Леонид Мартынюк

     Асноўнай мэтай візіту высокай пасадавай асобы была сустрэча з працоўным калектывам  ААТ “Гродзенскі шклозавод” філіяла “Ялізава” . Леанід Аляксеевіч расказаў працаўнікам прадпрыемства аб асноўных пытаннях, якія абмяркоўваліся на шостым Усебеларускім народным сходзе.

    “Не расстанемся ніколі”

    Калі ў Марыі Піліпаўны Старавойтавай спыталі, колькі гадоў яны з Аляксандрам Пятровічам жывуць разам, яна адказала: “Усё жыццё”

    Шукаць адно аднаго ім не спатрэбілася, бо практычна з нараджэння жылі побач: іх сем’і займалі дзве паловы агульнага дома, дзеці гулялі ў двары разам, ды і бацькі сябравалі. А аднагодкі Маруся і Аляксандр, узяўшыся за рукі, хадзілі ў дзіцячы сад, а затым і ў школу пайшлі ў адзін клас.

    Дзяцінства іх праходзіла ў вёсцы Гарадзішча Магілёўскага раёна. Калі рабятам споўнілася па адзінаццаць, пачалася вайна. Як цяпер, памятаюць яны цёплы, ясны дзень 22 чэрвеня. Малыя гулялі на лузе, ярка расквечаным мност-вам красак, захапляліся хараством прыроды, і тут нехта з вяскоўцаў паведаміў страшную навіну.

    Прышэльцы запомніліся дзецям на ўсё жыццё. Высокія, прыгожыя, маладыя, але такія чужыя. І нават ласункі, якімі яны ў першыя дні акупацыі частавалі хлопчыкаў і дзяўчынак, здаваліся не такімі ўжо і салодкімі. А да матацыклаў Марыя Піліпаўна і праз 75 гадоў адносіцца насцярожана. Яны назаўсёды набылі асацыяцыю з небяспекай.

    Абапал іх вёскі былі партызанскія лясы. Бацька Аляксандра з-за хваробы ног на фронт не трапіў, але стаў падпольшчыкам. На жаль, да перамогі ён не дажыў. У складзе аднаго з атрадаў змагаўся і старэйшы брат Марыі, іншыя родныя. А сама дзяўчынка вязала для партызан цёплыя шкарпэткі, сушыла шчаўе і грыбы для абаронцаў Айчыны, адным словам, як магла дапамагала агульнай справе.

     Калі фашысты пачалі праводзіць карныя аперацыі, вяскоўцы хаваліся хто куды мог: ад эсэсаўцаў з аўчаркамі нічога добрага чакаць было нельга. У той час, як Марыя з сёстрамі і братамі туліліся ў бабулі, Аляксандра з матуляй і іншымі роднымі схапілі і адправілі ў лагер, што знаходзіўся ў абласным цэнтры. І толькі дзякуючы адной чулай жанчыне ім удалося адтуль выбрацца. Ужо ў іншым складзе, страціўшы цётку і яе 16-гадовую дачку. І ў той жа час ва ўмовах палону ў матулі нарадзілася яшчэ адна дзяўчынка, якая проста цудам выжыла.

    Пасля вызвалення падлеткі пайшлі працаваць. Марыя ўспамінае, як дзяўчаты запрагаліся ў плугі і аралі калгасныя палі, бо коней нідзе ў акрузе не засталося.

    Пасталеўшы, Аляксандр пачаў заляцацца да суседкі, бо менавіта такой і ўяўляў будучую жонку: цярплівай, працавітай, руплівай, спагадлівай. І калі яго прызвалі ў войска, Маруся праважала хлопца, а потым 2 гады чакала, радуючыся кожнаму пісьму, якія салдат пісаў амаль штодзень. Яго маці лічыла ўжо дзяўчыну сваёй дачкой, ды і тая адносілася да будучай свекрыві як да матулі, дапамагала па гаспадарцы.

    Ніхто не думаў, што вайна для Аляксандра яшчэ не скончылася. Па трагічнай выпадковасці ў час вучэнняў ён атрымаў сур’ёзнае раненне і з арміі вярнуўся інвалідам. І толькі каханне любай дзяўчыны дапамагло пераадолець чарговае выпрабаванне лёсу.

    Хлопец вырашыў набыць спецыяльнасць, якая дапамагла б яму зарабляць на жыццё і карміць сям’ю. “Пачакай зусім крышку. Атрымаю прафесію — прыеду дадому. І больш ніколі не расстанемся”, — прасіў выбранніцу. Малады чалавек адправіўся ў Буйніцкае вучылішча і вывучыўся там на электрыка.

    Як казаў, так і выйшла. Пабраліся шлюбам. Жонка працавала ў калгасе, пад лапату капала і садзіла збожжа. Па тры соткі ў дзень. А муж ездзіў па камандзіроўках: ішла масавая электрыфікацыя населеных пунктаў.

    Калі старшыня аднаго з калгасаў прапанаваў маладому працаўніку застацца ў яго гаспадарцы на пастаянную работу — электрыкі тады былі ў вялікай цане, — Аляксандр згадзіўся.

    Так сям’я Старавойтавых апынулася ў Ліпені, дзе і жыве ўжо больш за 60 гадоў. Выгадавалі траіх дзяцей.

    І заўсёды шчыра клапоцяцца адзін аб адным. Марыя Піліпаўна больш за чвэрць стагоддзя працавала даяркай, ад работы сталі вельмі балець рукі. І Аляксандр Пятровіч зранку спяшаўся на ферму, каб дапамагчы жонцы, а потым бег дадому дагледзець у печы. І вады наносіць, і бульбы свінням натаўчэ.

    У час размовы жанчына не раз падкрэслівала, што да яе лёс быў не такі бязлітасны, як да спадарожніка, і час ад часу спакваля то папраўляла мужу каўнерык сарочкі, то разгладжвала рукаў. І за ўсім гэтым — такая пяшчота, клопат і жаданне аддзячыць за пастаянную падтрымку на доўгім жыццёвым шляху.

    Без дзесяці гадоў век мінуў як імгненне. І хоць ужо даўно не былі ў родных мясцінах, муж і жонка Старавойтавы настальгічна ўспамінаюць хату дзяцінства з дубам у пяць абхватаў, пад якім варылі вячэру, станцыю Друць, сем кіламетраў да якой здаваліся нічым, танцы, на якія бегалі ў лапцях, бо іншага абутку не было, песні маладосці, якія надзіва прыгожа пела Марыя, і лагодныя ўсмешкі родных, якіх даўно ўжо няма побач…

    Реклама

    Последнее

    4 марта Осиповичский район посетил помощник Президента — инспектор по Могилевской области Леонид Мартынюк

     Асноўнай мэтай візіту высокай пасадавай асобы была сустрэча з працоўным калектывам  ААТ “Гродзенскі шклозавод” філіяла “Ялізава” . Леанід Аляксеевіч расказаў працаўнікам прадпрыемства аб асноўных пытаннях, якія абмяркоўваліся на шостым Усебеларускім народным сходзе.

    В Осиповичах прошел клуб педагогических встреч

    3 марта в МПЦ «Ровесник» прошел клуб педагогических встреч. Первый заместитель председателя райисполкома Сергей Ананич поздравил женщин-педагогов с наступающим праздником и вручил почетные грамоты и благодарственные письма Осиповичского райисполкома.

    Осиповичский РОЧС предупреждает

    Чрезвычайная ситуация – это всегда реальная угроза жизни и здоровью людей. Отсутствие оповещения в таком случае становится причиной не только паники, но и роста материального ущерба и человеческих жертв. Таким образом, возникает вопрос: что собой представляет и как работает данная система в Республике Беларусь.

    Депутат Могилевского областного Совета депутатов Владимир Рыжанков провел встречу в осиповичском колледже

    2 марта состоялась беседа Владимира Рыжанкова с учащимися третьего курса и работниками Осиповичского государственного профессионально-технического колледжа.