17 C
Осиповичи
Среда, 12 мая, 2021
Еще

    63 года дружит с «Асiповiцкiм краем» Клавдия Галковская

    Популярное

     

    “Люблю чытаць пра сваё”

    Тады, напрыканцы 50-х гадоў мінулага стагоддзя, любы сродак масавай інфармацыі быў як глыток свежага паветра. Адкуль можна было даведацца пра навіны  раёна, вобласці, свету? Безумоўна, з газет і часопісаў, бо нават тэлевізары ў людзей адсутнічалі, не гаворачы ўжо пра сусветную павуціну, у якой зараз маладое пакаленне, гаворачы вобразна, ледзь не жыве. Маладая сям’я Галкоўскіх выпісвала шмат перыёдыкі: гаспадар працаваў ветэрынарам, таму яго больш цікавілі спецыялізаваныя выданні, дзе і знаёміўся з апошнімі дасягненнямі ў гэтай вобласці; гаспадыню — педагагічныя, розныя часопісы для жанчын. Плюс у прыярытэце была “Звязда”, “Сельская газета”. І абавязкова — “раёнка”, якая і  сёння застаецца носьбітам добрых навін і карыснай інфармацыі.

    Часта прачытанае абмяркоўвалася за кубкам чаю або кавы, — гаворыць Клаўдзія Мікалаеўна. Гады ішлі. Мяняліся назва газеты, галоўныя рэдактары, журналісты. Няма ўжо даўно поруч мужа, у самой здароўе падводзіць, але стараюся пры любым самаадчуванні ўзяць у рукі любімую газету, без якой нават не ўяўляю жыцця. Як сельскі жыхар, у першую чаргу цікаўлюся матэрыяламі, што знаёмяць чытачоў з вынікамі працы вяскоўцаў, а таксама допісамі пра школу. Люблю жыццёвыя гісторыі пра няпростыя людскія лёсы. На апошняй старонцы можна бачыць, каго віншуюць, каму спачуваюць. Шкадую, што ўсё радзей сярод герояў газетных палос сустракаю знаёмыя твары. З нецярпеннем чакаю кожны новы выхад. Ведаю, многім не падабаецца, што ў газеце шмат рэкламы, але яна таксама патрэбна. А яшчэ з асалодай чытаю матэрыялы, якія ўтрымліваюць звесткі пра мінулыя часы нашага краю. Зараз хапае самых розных перыядычных выданняў, у тым ліку і для пенсіянераў. Ёсць і больш даступныя па цане газеты, але яны мне не падыходзяцьлюблю чытаць пра сваё. Таму развітвацца зраёнкай” не збіраюся.

    Ніна ВІКТОРЧЫК.

    n.viktorchik@gzt-akray.by

    Реклама

    Последнее

    Лукашенко: пока наше поколение живо, Беларусь всегда будет стоять намертво

    Белорусы никогда не позволят смотреть на свою землю с презрением. Об этом Президент Беларуси Александр Лукашенко заявил сегодня на церемонии возложения венков к монументу Победы по случаю 76-й годовщины Великой Победы.

    Праздник, соединивший скорбь и радость

    Каждый год вместе с нежной листвой и цветением садов на белорусскую землю приходит один из самых важных и масштабных праздников — День Великой Победы. В этом году наша страна встречает 76 мирную весну.

    Гуляюць хлопчыкі ў вайну

    Усё далей ад нас вогненныя саракавыя гады. Ужо не адно пакаленне стаіць паміж тагачаснымі абаронцамі краіны і сённяшнімі школьнікамі. Не расказваюць рабятам дзядулі і бабулі пра вайну, бо самі ведаюць пра яе толькі ад уласных бабуль. А таму не так блізка і востра адчуваюць ужо цяперашнія дзеці боль і горыч страт, цяжар жыцця ў акупацыі, складаныя ўмовы франтавых будняў.

    Моя встреча с Великой Отечественной

    Мне не суждено было пережить годы военного лихолетья: я родился, когда страна занималась мирным строительством, осваивала целину, разведывала недра земли, рвалась в космос. О войне напоминали лишь детские игры да звон боевых наград во время многочисленного шествия воинов-фронтовиков в День Победы.

    К сведению пассажиров

    РАСПИСАНИЕ движения автобусов