0.6 C
Осиповичи
Суббота, 5 декабря, 2020
Еще

    О чём вспоминают осиповчане накануне вечера встречи выпускников

    Популярное

    Коротко о разном. Осиповичи

    Справаздачна-выбарная канферэнцыя ветэранаў чыгуначнага вузла прайшла на днях. Старшынёй савета ветэранаў працаўнікоў стальной магістралі зноў выбраны Аляксандр Яраш.

    Назначение пенсий лицам, имеющим стаж работы на территории Литвы и Латвийской Республики

    Пенсионное обеспечение лиц, проживающих на территории Республики Беларусь и имеющих стаж работы на территории Литовской Республики после 1 января 1992 г., осуществляется с учётом...

    Осиповчанка Алла Жук — женщина с добрым сердцем

    Незалежна ад паходжання, гэтыя добрахвотнікі шчыравалі ў франтавых шпіталях і санітарных лазарэтах, хварэлі на тыф і гінулі ад ран. Сёння, як і стагоддзе таму, сёстры міласэрнасці выконваюць свой доўг, дапамагаючы хворым і нямоглым.

    В детском саду № 11 «Звездочка» занятия «Экология» проходят в собственной оранжерее

    — Навакольны свет выступае разнастайнай крыніцай ведаў для дзяцей. Жыццёва неабходна вучыць іх з ранняга ўзросту беражліва і ўважліва ставіцца да прыроды, — упэўнена выхавальнік групы “Сонейка” Алена Скобнікава. — Зацікавіць дашкольнікаў гэтай тэмай можна, дазваляючы ім актыўна ўдзельнічаць у працэсе.

    Вокны знаёмыя ласкава свецяцца…

    У першую суботу лютага школьныя класы напаўняюцца не зусім звычайнымі вучнямі. У гэты дзень за парты садзяцца былыя школьнікі, каб узнавіць у памяці шчаслівыя імгненні, калі неба было больш блакітным, а дрэвы здаваліся надзвычай вялікімі.

    Сёлета вечары сустрэчы выпускнікоў пройдуць 1 лютага. Многія чакаюць першую лютаўскую суботу кожны год, іншыя наведваюць установу адукацыі толькі на юбілейныя даты, а хтосьці і наогул не быў у школе з моманту яе заканчэння. Напярэдадні дня сустрэчы школьных сяброў спыталі землякоў, ці памятаюць яны сваю альма-матар.

    Тамара Астаповіч:

    — Васьмігодку я заканчвала ў Дзераўцах, а ўжо сярэднюю адукацыю атрымоўвала ў Дараганаве. З моманту заканчэння школы мінула нямала часу, але часта ўспамінаю дзяцінства. Жыву ў райцэнтры і на малой радзіме бываю рэдка: толькі летам езджу туды ў ягады. Ужо і бацькоўскай хаты не засталося. Была на 100-гадовым юбілеі Дзераўцоўскай школы, сустрэла там многа блізкіх і дарагіх сэрцу людзей. Зараз ужо няма маёй школы, але заўсёды рада бачыць тых, з кім разам бегалі на ўрокі, атрымоўвалі адзнакі і марылі аб будучым.

     

    Сяргей Кажадуб:

    — Вучыўся ў СШ № 4, скончыў там 8 класаў. На вечары сустрэчы даўно не хадзіў. Аднойчы, памятаю, давялося пабываць, вельмі спадабалася. Але з аднакласнікамі падтрымліваем адносіны, сустракаемся ў кафэ і так, на вуліцы. Заўсёды прыемна ўбачыць сяброў дзяцінства.

     

    Ганна Цяняк:

    — Мая школа засталася далёка не толькі па часе, але і па адлегласці, бо вырасла я ў гора-дзе Вінаградава Закарпацкай вобласці. А з 1991 года жыву ў ваенным гарадку Лапічы. Канечне, вельмі хацелася б трапіць на радзіму, пахадзіць па сцяжынках дзяцінства, зайсці ў некалі родны клас, убачыць сваіх аднагодкаў, але не ўдаецца. А вось сацыяльныя сеткі дазваляюць гэта зрабіць. Дзякуючы ім знайшла многіх землякоў, наладзіла стасункі. Настаўнікаў маіх ужо няма ў жывых, але ў памяці яны засталіся, асабліва першая — Ганна Міхайлаўна. Яна, дарэчы, мая поўная цёзка.

     

    Аляксандр Пацкевіч:

    — На вечарах сустрэчы ў Вяззеўскай сярэдняй школе, якую калісьці скончыў, бываю часта. Не ведаю, ці атрымаецца і сёлета. Жыву ў райцэнтры. У маім класе налічвалася 27 вучняў — усе цудоўныя рабяты. І цяпер стараюся даведацца пра кожнага, як у каго склаўся лёс. Наш клас амаль цалкам «асеў» недалёка ад дома, у роднай краіне. Любім сваю вёску. Я ўжо на пенсіі. З задавальненнем баўлю час з унучкай Сашай.

     

    Наталля Малаковіч з дачкой Карынай:

    — 17 гадоў таму адзвінеў мой апошні званок у гімназіі. Але не парываю сувязі са сваім класам. З удзячнасцю ўспамінаю класнага кіраўніка Ларысу Мікалаеўну Чысцякову. Нелюбімых прадметаў не было, але чамусьці асабліва падабалася фізкультура. З некаторымі аднакласніцамі зараз дружым сем’ямі. Жыццё школы для мяне не далёкая і забытая справа. Цяпер у СШ № 1 вучыцца дачка. Падрастае сын Максімка, які таксама праз некалькі гадоў пойдзе ў школу.

    Заўтра многія змогуць пабываць у сваім юнацтве, убачыцца са школьнымі таварышамі і педагогамі. Няхай жа гэтыя сустрэчы прынясуць толькі станоўчыя эмоцыі!

    У які час адбудуцца ў школах мерапрыемствы — глядзіце на нашым сайце.

    Реклама

    Последнее

    5 декабря пройдет прямая телефонная линия

    5 декабря, в субботу, начальник Могилевского областного управления Департамента охраны МВД Республики Беларусь полковник милиции Игорь Иванович Драчев проведет прямую телефонную линию.

    Осиповчанка Алла Жук — женщина с добрым сердцем

    Незалежна ад паходжання, гэтыя добрахвотнікі шчыравалі ў франтавых шпіталях і санітарных лазарэтах, хварэлі на тыф і гінулі ад ран. Сёння, як і стагоддзе таму, сёстры міласэрнасці выконваюць свой доўг, дапамагаючы хворым і нямоглым.

    Городище на фоне времени

    Поселение здесь возникло, когда странствующий поэт Гомер создавал хиты древнегреческой литературы Илиаду и Одиссею. А исчезло примерно в то время, когда в древнерусских летописях был впервые упомянут город Минск, а в Китае изобрели порох.

    МПЦ «Ровесник» идет в ногу со временем

    МПЦ "Ровесник" старается идти в ногу со временем. Причем во всем. Недавно завершился текущий ремонт здания. Обновлены помещения фойе и коридоры второго этажа. Фойе оборудовано современной геральдикой, что позволяет расширить спектр проводимых там мероприятия. Благоустроена прилегающая территория.

    Интересное о страховании

    Любоў Дубіна пачала займацца страхавой работай у 1983 годзе, пасля заканчэння фінансава-эканамічнага тэхнікума. І ўвесь гэты час працуе на адным месцы. Завочна скончыла Мінскі інстытут народнай гаспадаркі. Зараз з’яўляецца вядучым спецыялістам. Зона яе адказнасці — страхаванне ад няшчасных выпадкаў. Аб сваёй рабоце гатова расказваць шмат і цікава: