17 C
Осиповичи
Среда, 12 мая, 2021
Еще

    Наперад, Андрэй! Зямляк на ІІ Еўрагульнях

    Популярное

    Каманда беларускіх спартсменаў на ІІ Еўрапейскіх гульнях даволі прадстаўнічая, але ёсць сярод атлетаў адзін, за дасягненнямі якога жыхары Асіповіччыны сочаць асабліва пільна. Ён — наш зямляк, а для многіх ялізаўчан яшчэ і сябар, аднакласнік, сусед ці сваяк. Гэта легендарны Андрэй Багдановіч.

    У 2005 г. хлопец стаў другім прызёрам чэмпіянату Еўропы сярод юніёраў у каноэ-адзіночцы на дыстанцыі 1000 м і бронзавым — на дыстанцыі 500 м. З той пары яго скарбонка медалёў рознай вартасці пастаянна папаўнялася. Чэмпіянаты і этапы Кубка свету і Еўропы ўжо сярод дарослых спартсменаў — адусюль Андрэй вяртаўся з узнагародамі.

    У 2008 годзе ў Пекіне разам с братам Аляксандрам стаў чэмпіёнам Алімпійскіх гульняў у каноэ-двойцы на дыстанцыі  1000 м, а ў Лондане хлопцы атрымалі сярэбраныя медалі.

    Чэмпіён І Еўрапейскіх гульняў у Баку, ён і другія ў нашай сталіцы не прапусціў. З хваляваннем жыхары раёна сачылі за фінальным заездам мужчынскіх каноэ-двоек на 1000 м. Самым актыўным балельшчыкам быў брат Багдановіча Аляксандр, які на веласіпедзе суправаджаў яго на ўсёй дыстанцыі. Ён, як ніхто, разумеў кожны рух роднага чалавека і былога напарніка, ведаў, як таму патрэбна падтрымка. І хоць Андрэй Багдановіч і Віталь Асецкі не ўзняліся на п’едэстал гонару, але хлопцы дастойна прайшлі дыстанцыю і прадэманстравалі добры патэнцыял і волю.

    Іна Заскевіч.

    i.zaskevich@gzt-akray.by

    Реклама

    Последнее

    Лукашенко: пока наше поколение живо, Беларусь всегда будет стоять намертво

    Белорусы никогда не позволят смотреть на свою землю с презрением. Об этом Президент Беларуси Александр Лукашенко заявил сегодня на церемонии возложения венков к монументу Победы по случаю 76-й годовщины Великой Победы.

    Праздник, соединивший скорбь и радость

    Каждый год вместе с нежной листвой и цветением садов на белорусскую землю приходит один из самых важных и масштабных праздников — День Великой Победы. В этом году наша страна встречает 76 мирную весну.

    Гуляюць хлопчыкі ў вайну

    Усё далей ад нас вогненныя саракавыя гады. Ужо не адно пакаленне стаіць паміж тагачаснымі абаронцамі краіны і сённяшнімі школьнікамі. Не расказваюць рабятам дзядулі і бабулі пра вайну, бо самі ведаюць пра яе толькі ад уласных бабуль. А таму не так блізка і востра адчуваюць ужо цяперашнія дзеці боль і горыч страт, цяжар жыцця ў акупацыі, складаныя ўмовы франтавых будняў.

    Моя встреча с Великой Отечественной

    Мне не суждено было пережить годы военного лихолетья: я родился, когда страна занималась мирным строительством, осваивала целину, разведывала недра земли, рвалась в космос. О войне напоминали лишь детские игры да звон боевых наград во время многочисленного шествия воинов-фронтовиков в День Победы.

    К сведению пассажиров

    РАСПИСАНИЕ движения автобусов