16.4 C
Осиповичи
Суббота, 8 августа, 2020
Еще

    Читатели и журналисты — о «районке»

    Популярное

    Позавчера глава Министерства образования Игорь Карпенко посетил с рабочим визитом Осиповичский район

    Министр и сопровождавшие его лица — начальник главного управления по образованию Могилевского облисполкома Андрей Заблоцкий и почетный гражданин Осиповичского района, главный специалист группы спортивного резерва РГОО "Белорусское спортивное общество "Динамо" Александр Богданович — ознакомились с городской СШ № 1, организованной на ее базе выставкой инновационных проектов учебных заведений региона, после чего встретились с педагогическим активом.

    В Осиповичском районе проходит досрочное голосование

    Старшыня Осаўскага ўчастка для галасавання № 15 Любоў Пяшко адзначае, што выбары ў аграгарадку адбываюцца ў добразычлівай абстаноўцы. Многія мясцовыя жыхары прыходзяць цэлымі сем’ямі. Людзі больш сталага ўзросту падаюць заяўкі, каб члены камісіі наведалі іх непа-срэдна ў дзень выбараў дома.

    Осиповичи. Раньше и сейчас

    На мяжы гарадской тэрыторыі праходзіць магістраль Мінск-Гомель, а праз яе — таксама важная траса Р91 Асіповічы-Баранавічы. Яшчэ ёсць “драбяза” накшталт дарог Р72 Асіповічы-Свіслач і Р34 Асіповічы-Глуск.
    Асiповiцкi Край
    Асiповiцкi Крайhttp://gzt-akray.by
    Издание существует с 1931 года. Сегодня "Асіповіцкі край" выходит дважды в неделю по вторникам и пятницам. Тираж - около 5 тыс. экземпляров. Приоритетная тема для журналистов "районки" - жизнь Осиповщины: люди, работа предприятий и организаций, массовые мероприятия и многое другое. Оставайтесь с нами!

    СПАСИБО ТЕБЕ, МОЯ ГАЗЕТА!

    С 85-ЛЕТИЕМ, РОДНОЙ «АСIПОВIЦКI КРАЙ»!

    Александр ГУТИН, г. Санкт-Петербург, читатель:

    Не раз задавал себе вопрос: «Имею ли право, проживая более 40 лет за пределами Осиповщины, высказаться о местном печатном органе?» Решил, что да. Почему? Да все, вроде, просто…

    В издании всегда есть немало полезной и интересной информации, появившиеся новые рубрики — на любой вкус, постоянно поднимаются волнующие осиповчан вопросы и даются ответы на них. В общем, это действительно газета своего города и района, в которой чувствуется динамика, ощущается пульс жизни, неравнодушие редакции к происходящему. Спасибо за это, уважаемые журналисты!

    Почему пишу в «Асіповіцкі край»? А потому, что это моя родная газета. Была, есть и будет всегда!

    Начало такой продолжительной уже дружбы положил 1972 год: учась во второй школе, в «районке» были опубликованы мои первые заметки. По объему — маленькие, но какую безмерную радость и гордость они вызывали: ты — полноценная составляющая общества, а газета — вместе с тобой, живет твоей судьбой! Это высокое и ответственное чувство сопричастности и несу всю жизнь…

    Когда жил в Осиповичах и работал в вагонном депо, опубликовал еще в «Железнодорожнике Белоруссии» стихотворение «Магистраль». Потом судьба связала с армейской службой, сейчас — военный пенсионер.

    Давно уже переехал в Россию, поэтому районное издание с волнением беру в руки только по приезде в город по делам или в отпуск. И с вокзала обязательно сразу направляюсь в газетный киоск, чтобы сказать идущее от сердца: «Здравствуй, «Асіповіцкі край»! Здравствуй, осиповичский край!»

    Валянціна КОРБАЛЬ, намеснік галоўнага рэдактара:

    «Калі б я ўмела даіць карову»

    Я не ўмею даіць карову. Скажам, так сабе якасць для сельскай дзяўчыны. Не буду крывіць душой, што сям’я не мела ў хляве сваёй рагулі. Аднак Манька з белай зорачкай на лбе была занадта наравістай, а рахманая Рабіна — тугой. Ну і, шчыра кажучы, больш цікавілі ў дзяцінстве кнігі, газеты ды часопісы. Ды і бацькі сваю малодшанькую асабліва не загружалі: стараецца дзіця вучыцца ў школе, то і добра. Хто ж тады ведаў, што ўсё роўна лёс прывядзе да гэтых самых кароў? Хаця і ў іншай якасці.

    Ніколі раней не думала, што будзе мяне радаваць летні дождж, бо сохнуць палі і не расце атава, і засмучаць той факт, што прыйшлі маразы, а на азімых пасевах няма снегу. Вось як яно ў жыцці бывае… Нельга пранікнуцца прафесіяй і клопатамі людзей, пра якіх пішаш, не мяняючы ўласнага светапогляду. Увогуле, менавіта больш высокі і шырокі гарызонт якраз і лічу самым галоўным плюсам, які дала работа ў “Асіповіцкім краі”.

    Зараз удзячна лёсу, што некалі давялося ўзначаліць менавіта сельскагаспадарчы аддзел. Памятаю, наколькі спачатку было складана і боязна. Але, з дзяцінства маючы звычку не пасаваць перад цяжкасцямі, з аптымізмам стала асвойваць новую ніву, заадно цікавячыся і перапрацоўкай.

    Заўсёды з задавальненнем сустракаюся з прадстаўнікамі аграпрамысловага комплексу. Цікава пагутарыць з механізатарам і даведацца яго адчуванні, калі сядзіш у кабіне магутнага “Беларуса”, а наперадзе — гектары раллі, якія ўжо гатовы прыняць новае зерне. Мабыць, хвалюецца так, як і журналіст перад пакуль чыстым маніторам з поў-нымі думак галавою і сэрцам? Здзіўляюся таленту кіраўнікоў гаспадарак: гэта ж колькі нюансаў трэба мець заўсёды на ўвазе, каб такі складаны арганізм, як сельгаспрадпрыемства, зладжана працаваў! Асаблівую павагу выклікаюць аператары машыннага даення. Хто-хто, а яны могуць падаіць любую рагулю, нягле-дзячы ні на якія перашкоды.

    З задавальненнем бываю на перапрацоўчых прадпрыемствах, дзе кожны раз знаходжу для сябе шмат цікавага. Пра што і стараюся расказаць чытачам. Памятаю, як уразіла абсталяванне па першапачатковай перапрацоўцы малака: нібыта на тым касмічным караблі з фантастычнага твора… А хіба не майстэрства ўручную закручваць булачкі-пляцёнкі, ды яшчэ каб яны атрымліваліся аднолькавыя? А як цікава назіраць за лініяй па выпуску мукі: пару хвілін — і мех напоўнены! За што люблю сваю работу, дык вось за гэтыя новыя ўражанні.

    Шчыры дзякуй усім тым лю-дзям, якія заўсёды ідуць на кантакт з мясцовай прэсай, не адмахваючыся ад журналістаў, як ад назойлівых мух, — маўляў, сваіх спраў хапае. Безумоўна, хапае, але ж хочацца, каб на старонках газеты былі размешчаны разнастайныя матэрыялы. I каб усім было цікава: калектыву рэдакцыі — рабіць “раёнку”, чытачам — яе чытаць.

    …Ну а наконт таго, што не ўмею даіць карову, трэба падумаць. Галоўнае, добра ведаю людзей, якія мяне могуць гэтаму навучыць.

    Ніна ВIКТОРЧЫК, рэдактар аддзела па зваротах грамадзян і юрыдычных асоб:

    «Быць журналістам — пачэсна»

    З раённай газетай Асіповіччыны, як і з самім горадам, пазнаёмілася ў пачатку         80-х гадоў — прыехала сюды па размеркаванні. Чытаючы «Запаветы Леніна», паступова вывучала геаграфію раёна, жыццё-быццё людзей. Сачыла за кожным артыкулам, каб адчуць смак друкаванага слова. Хутка з’явіліся любімыя аўтары публікацый, тэмы. Асабліва прываблівалі матэрыялы, што тычыліся камсамольскага руху, педагогікі, краязнаўства. Падчас, калі прыходзіла натхненне і была інфармацыйная нагода, накіроўвала на адрас рэдакцыі лісты з допісамі: хацелася, каб пра цікавага чалавека ці падзею даведаліся і чытачы «раёнкі». А амаль 8 гадоў таму пераступіла яе парог як паўнавартасны карэспандэнт.

    Не скажу, што было лёгка спасцігаць журналісцкую навуку, але ва ўсім дапамагалі калегі: знаёмілі з рэдакцыйнай «кухняй», падказвалі тэмы, давалі слушныя парады. Не адразу ўсё атрымлівалася, вучылася пераадольваць самую сябе, хаця да цяжкасцей і нечаканых паваротаў лёсу было не прывыкаць. I кожны дзень разам з героямі артыкулаў атрымлівала новую порцыю эмоцый, у большасці — станоўчых.

    Кожны з журналістаў любога выдання мае толькі яму характэрныя схільнасці і сімпатыі. Мне даспадобы, напрыклад, дакранацца да нашай мінуўшчыны, адкрываць нязведанае з жыцця продкаў. Дапамагае ў гэтым тэматычная старонка «Скарбніца», якая сёння ўбачыла свет 77 раз. А колькі новых сяброў набыла, працуючы над рознымі праектамі, рубрыкай «Вторая родина»! Дарэчы, газета не адзін раз станавілася дыпламантам рэспубліканскага конкурсу сярод журналістаў і СМI на лепшае асвятленне пытанняў між-нацыянальных адносін, міжкультурнага дыялогу ў Рэспубліцы Беларусь і супрацоў-ніцтва з суайчыннікамі за мяжой. I напярэдадні дня нараджэння «АК» у рэдакцыю зноў прыйшла прыемная навіна: аўтар публікацый на дадзеную тэматыку атрымала з рук Упаўнаважанага па справах рэлігій і нацыянальнасцей Леаніда Гулякі высокую ўзнагароду — Дыплом III ступені.

    Наперадзе шмат новых сустрэч з землякамі, з якімі яшчэ не раз абмяркуем набалелае, правядзём прафесійны і жыццёвы майстар-клас, адправімся ў цікавае падарожжа. I можа не заўсёды і ўсё ўдаецца так, як хацелася б і вам, паважаныя чытачы, і мне самой, але, як любіць паўтараць адзін з маіх калег: «А хто гаварыў, што будзе лёгка?»

    Реклама

    Последнее

    Доверенное лицо кандидата в Президенты Республики Беларусь Александра Лукашенко Надежда Лазаревич сегодня встретилась с рядом коллективов в Осиповичах

    Давераная асоба кандыдата ў Прэзідэнты Рэспублікі Беларусь Аляксандра Лукашэнкі, генеральны дырэктар холдынга “Бабруйскаграмаш” Надзея Лазарэвіч сёння сустрэлася з шэрагам калектываў Асіповіччыны: ЗАТ “Алцімед”, Асіповіцкага вытворчага ўчастка ААТ “Бабруйскі камбінат хлебапрадуктаў”, філіяла “Асіповіцкі” ААТ “Бабушкіна крынка”. Таксама яна правяла прыём у грамадскай прыёмнай РА ГА “Белая Русь”.

    Вчера в филиале «Белшина-Агро» ОАО «Белшина» сдана в эксплуатацию новая молочнотоварная ферма в деревне Вязычин

    Белшынаўцам не прывыкаць да інавацыйных тэхналогій: больш за дзесяць гадоў тут функцыянуе робатызаваная малочнатаварная ферма. Тады новаўведзенаму комплексу не было аналагаў ва ўсёй Еўропе. Зараз дойны статак гаспадаркі налічвае 2 727 галоў. Сярэднясутачны надой малака ад адной рагулі — 18,9 літра, гэта больш за 51 тону ў суткі.

    «Почему я иду на выборы?». Мнением делятся осиповчане

    Наведванне выбарчага ўчастка асабіста для мяне з’яўляецца прынцыповым. Лічу, што кожны грамадзянін адпаведнага ўз-росту абавязаны паўдзельнічаць у гэтай важнай па-дзеі, выказаць сваё меркаванне, каб потым не наракаць на некага. Сёлета таксама прыму ўдзел у выбарчай кампаніі, прагаласую датэрмінова, бо ў выхадныя дні буду працаваць. Безумоўна, чакаю, што пройдуць выбары спакойна, дастойна і краіна бу-дзе надалей развівацца, каб кожны чалавек меў магчымасць жыць і працаваць у прыстойных умовах.

    Явка избирателей за три дня досрочного голосования составила 22,47%

    За три дня досрочного голосования явка избирателей на выборах Президента Беларуси составила 22,47%. Такая информация размещена на сайте ЦИК, сообщает БЕЛТА.