0.5 C
Осиповичи
Воскресенье, 28 февраля, 2021
Еще

    Суседства: узаемная справа

    Популярное

    Бригада особого назначения

    Калі мінулай вясной мы сустракалі дзесьці ў двары медыкаў у ”скафандрах”, нас ахопліваў жах. Мінуў час, і цяпер з’яўленне ў пад’ездах медработнікаў у спецвопратцы, якія наведваюць хворых на CОVID-19, нікога не здзіўляе.

    23 февраля в Осиповичах впервые состоялся «Забег настоящих мужчин»

    Бег — понятие всесезонное, и поклонникам данного вида спорта непогода не помеха. Несмотря на мороз и ветер, около полусотни мужчин решили принять участие в необычном забеге — с оголенным торсом. На старт вышли сотрудники РОВД, РОЧС, члены ОО "БРСМ" и другие любители активного отдыха. Дистанцию преодолели и юные спортсмены Тимофей Соколовский (7 лет), Михаил Яковюк (8 лет) и осиповичский аксакал легкой атлетики Борис Липский (79 лет).

    Депутат Могилевского облсовета депутатов Владимир Рыжанков провел встречи с осиповчанами

    Падчас чарговай рабочай паездкі дэпутата Магілёўскага аблсавета дэпутатаў Уладзіміра Рыжанкова на Асіповіччыну адбылася яго сустрэча з супрацоўнікамі РАУС і калектывам ЗАТ “Асіповіцкі завод транспартнага машынабудавання”. Уладзімір Сяргеевіч уваходзіў у склад дэлегацыі нашага рэгіёна на шостым Усебеларускім народным сходзе і зараз дзеліцца з выбаршчыкамі думкамі-разважаннямі наконт прынятых у Палацы Рэспублікі рашэнняў.

    Предвыборная программа кандидата в депутаты Натальи Книги

    Предвыборная программа кандидата в депутаты Палаты представителей Национального собрания Республики Беларусь седьмого созыва по Осиповичскому избирательному округу № 89 Книги Натальи Ивановны Работая вместе, сделаем...

    Задача кожнай раённай газеты — асвятленне спраў “свайго” рэгіёна. Але ж адміністрацыйны падзел не шчыльны плот, так што ўздоўж тэрытарыяльнай мяжы абавязкова існуе свайго роду зона прыцягнення, у якой кантакты паміж жыхарамі розных раёнаў досыць частыя і разнастайныя.

    Вось і карэспандэнты “раёнкі” вырашылі наведацца ў Лядзенскі сельсавет Чэрвеньскага раёна, які прылягае да нашага краю, каб паглядзець, чым адрозніваецца і ў чым мае падабенства жыццё з абодвух бакоў асіповіцкай мяжы.

    Нашы за мяжой

    Быццам адна сям’я

    Быў час, калі дзеці з вёскі Каляіна Чэрвеньскага раёна вучыліся ў Градзянецкай школе. Можа, гэтая традыцыя і зараз існавала б, але няма ў паселішчы больш вучняў — жыве тут усяго некалькі чалавек сталага ўзросту, якія добра памятаюць, як у суседнім пасёлку бурліла жыццё.

    Пра такое не забываюць і жыхары Градзянкі. Многія могуць расказаць, як дружна кіпела праца ў леспрамгасе, якая прыносіла дабрабыт у сем’і. Менавіта з гэтым прадпрыемствам было звязана жыццё не толькі пасялкоўцаў, але і акаляючых вёсак, якія прыязджалі сюды атаварыцца, правесці вольны час у мясцовым клубе, паправіць здароўе ў бальніцы. Завязваліся сяброўскія адносіны, людзі браліся шлюбам.

    Прайшоў час. Многае змянілася. Ад былой славы Градзянкі мала што засталося, але па-ранейшаму падтрымліваюцца сувязі з бліжэйшымі суседзямі.

    Па словах кіраўніка спраў  Градзянскага сельсавета Галіны Кірыновіч, сярод яго насельнікаў знойдзецца не адзін дзясятак, якія нарадзіліся ў памежных вёсках. За апошні час згулялі некалькі вяселляў паміж маладымі людзьмі-суседзямі. Хтосьці з іх асталяваўся на Асіповіччыне, частка — на Чэрвеньшчыне. Некаторыя мужчыны працуюць у арганізацыях, што знаходзяцца на суседняй тэрыторыі. Увагу праваслаўных вернікаў прыцягвае царква, што не так даўно адчыніла свае дзверы ў Лядах. Ды і па прадукты, бывае,  людзі ездзяць у крамы, якія знаходзяцца ў бліжэйшых аграгарадках. І моладзь часцяком абменьваецца візітамі на клубныя дыскатэкі.

    ч 003

    Што гэта так, пацвердзіла ўраджэнка Градзянкі, цяперашняя жыхарка вёскі Ляды Вольга Марціновіч (на здымку). Працуе маладая жанчына ў мясцовым магазіне, куды сцякаюцца практычна ўсе тутэйшыя жыхары.

    — Людзі тут шчырыя, добрыя, спагадлівыя, — гаворыць наша зямлячка. — Хутка знайшла з імі кантакт. Стараемся з напарніцай, каб у краме заўсёды быў патрэбны асартымент. Часта спыняюцца падарожнікі, у тым ліку і з роднага краю. Прыемна іх тут бачыць. З мужам пазнаёмілася на танцах у Градзянцы. Ды і многія сяброўкі таксама выйшлі замуж хто ў Рэчкі, хто ў Бярозаўку ці Луч. Тутэйшае жыццё нічым асаблівым не адрозніваецца. Уся неабходная інфраструктура ёсць. Адзінае, што адсутнічае — чыгунка. Маёй малой радзіме больш пашанцавала: цягнік звязвае з Асіповічамі 2 разы на дзень. Ведаю многіх тутэйшых жыхароў, якія часта карыстаюцца, як у народзе называюць, «кукушкай» — і танней, і хутчэй можна да Мінска дабрацца.

    ч 017

    — Яшчэ ў савецкія часы нашы жыхары былі пастаяннымі пасажырамі градзянскага цягніка, — падключыўся да размовы наведвальнік крамы Міхаіл Няхай. — Жанчыны часта ездзілі туды па пакупкі. Тавараў жа быў дэфіцыт, а ў вялікі прамтаварны магазін, які называлі шкляным з-за вялікіх вокнаў, іх прывозілі часценька. Аўтобусы хадзілі Мінск-Каменічы і Бабруйск-Чэрвень — едзь у любы бок, галоўнае, каб грошы былі. Часта там завязваліся знаёмствы. У мяне, напрыклад, шмат сяброў жыве ў тым баку. Сам зараз прыслужваю ў царкве, дзе збіраецца народ з розных вёсак. Выходзіць, што храм, як і калісьці, аб’ядноўвае людзей. Мой зямляк Мікалай Бабіч, які стаў ініцыятарам і спонсарам яго будаўніцтва, на тое і разлічваў. Дарэчы, на гэтым месцы ў вайну быў калодзеж, які немцы выкарысталі для расправы з 41 чалавекам. Сярод загінулых была і маці Бабіча…

    Прыцягальнае  ў аграгарадку месца — школа. Акуратная, утульная, адпавядае ўсім патрабаванням часу. І адначасова захоўвае добрыя традыцыі, якія зарадзіліся ў савецкі час.

    — Адна з іх — падтрыманне добрых узаемаадносін з нашымі калегамі з Градзянкі, — гаворыць настаўнік гісторыі Юрый Бабіч. — Сам адсюль родам, добра ведаю акаляючыя мясціны. Ды і бацька, былы партызан, час-та расказваў-паказваў лясныя сцежкі-дарожкі, па якіх можна хутка трапіць у навакольныя вёскі. У тым ліку — на Асіповіччыну. Раней некаторыя яе паселішчы ўваходзілі ў склад Ігуменскага павета, у тым ліку пасёлак леспрамгасаўцаў, Каменічы, Пагарэлае, таму ў жыхароў абодвух раёнаў не адна агульная старонка ў гісторыі. Успомніць хаця б Вялікую Айчынную. Многія сяльчане апынуліся ў партызанах, плячо ў плячо змагаліся з немцамі, а навакольныя лясы былі родным домам аднолькава для градзянцаў, лядзенцаў, камянчан, зенанпольцаў. Ды і партызанская база мясцілася ва ўрочышчы Рассоха. І, што цікава, у асіпаўчан яна свая, у нас — свая. Вашу называем Рассоха № 2, нашу — № 1. Штогод разам з вучнямі наведваемся да памятных мясцін, даглядаем пахаванні. Абодва бакі добра ведаюць імёны Каралёва, Флегантава, Ціхамірава. А ўраджэнец Каляіны Мікалай Андрыевіч добра вядомы асіпаўчанам. Ён быў сакратаром камсамольскай арганізацыі атрада Панамарэнкі, разам з эшалонам ворага ўзарваў і сябе. У гонар гэтага чалавека гра-дзянцы назвалі вуліцу. Ведаем і пра музей партызанскай славы ў Градзянцы. Не адзін раз там былі з вучнямі…

    Крама ў Чэрвені
    Крама ў Чэрвені

    Напрыканцы ўдалося пазнаёміцца з педагогам-арганізатарам Людмілай Грознай.

    — Перадавайце прывітанне Асіповіцкаму раёну, — сказала яна. — Мае родныя з Ліпеня, хаця жывём зараз тут, у вёсцы Горкі. Дзядуля Цімафей Міхайлавіч разам з бабуляй Нінай Пятроўнай у гады вайны партызанілі ў градзянскіх лясах. Сёстры бабулі Валянціна, Алена і Зінаіда Сушко — таксама. Апошняя — жонка Рыгора Баразны. Яны многа расказвалі пра тыя жудасныя дні. Былі ў адным атрадзе з Рымай Кунько. Дзед выплаўляў тол. Часта пасля вайны наведваліся ў Рассоху. А мама Ларыса Цімафееўна нават памятае адкрыццё мемарыяла — яна тады была піянеркай і стаяла ў ганаровай вахце. Наогул жа і зараз ездзім у Ліпень — матулі хочацца пагутарыць з сяброўкамі, прайсціся па знаёмых сцежках. Да гэтых мясцін таксама прывыклі. Калі ты да людзей з душой, то і да цябе — таксама…

    1 КОММЕНТАРИЙ

    1. Вопрос «чья Рассоха № 1» решается в пользу соседей. Их лесной мемориал имеет наряду с могилами партизан Великой Отечественной войны и захоронение времен Гражданской войны 1919 года! На нашем сайте мы касались также этой темы см. ссылку http://restinbelarus.by/rassoxa-kotoraya-iz-nix-pervaya-chast-2/
      Спасибо за интересные материалы, привезенные от соседей!

    Реклама

    Последнее

    Почти год Анна Гвоздёва работает в осиповичском КБО

    Ганна прыехала ў наш раён мэтанакіравана: тут працуе яе муж. Яны абодва з Магілёва, і, калі малады чалавек тры гады таму па размеркаванні трапіў на філіял “Асіповіцкі” ААТ “Бабушкина крынка”, студэнтка Магілёўскага дзяржаўнага эканамічнага прафесійна-тэхнічнага каледжа вырашыла, што таксама абавязкова знойдзе першае месца працы ў нашым раёне. Так летась ААТ “Асіповіцкі КБА” атрымаў маладога спецыяліста.

    Год с COVID-19

    Коронавирус - это вирусная инфекция, которая вызывает выраженную интоксикацию организма и проблемы с дыхательной и пищеварительной системами.

    Бригада особого назначения

    Калі мінулай вясной мы сустракалі дзесьці ў двары медыкаў у ”скафандрах”, нас ахопліваў жах. Мінуў час, і цяпер з’яўленне ў пад’ездах медработнікаў у спецвопратцы, якія наведваюць хворых на CОVID-19, нікога не здзіўляе.

    Лукашенко: главная задача на предстоящие месяцы — сформировать боеспособный спортивный «десант» в Токио

    Первоочередная задача для спортивной отрасли Беларуси на предстоящие месяцы - сформировать боеспособный спортивный "десант" в Токио. На это обратил сегодня внимание Президент Беларуси, президент Национального олимпийского комитета Александр Лукашенко на Олимпийском собрании НОК, передает корреспондент БЕЛТА.

    1 марта — Международный день борьбы с наркоманией

    Словарь. Закладка — схрон наркотиков; предназначен для дальнейшего сбыта наркотических средств способом, при котором исключается прямой контакт между продавцом и покупателем. Закладчик (жарг. кладмен) — человек, прячущий закладку (жарг. клад).