12 C
Осиповичи
Воскресенье, 13 июня, 2021
Еще

    Кіно прывезлі!

    Популярное

    Асiповiцкi Край
    Асiповiцкi Крайhttp://gzt-akray.by
    Издание существует с 1931 года. Сегодня "Асіповіцкі край" выходит дважды в неделю по вторникам и пятницам. Тираж - около 5 тыс. экземпляров. Приоритетная тема для журналистов "районки" - жизнь Осиповщины: люди, работа предприятий и организаций, массовые мероприятия и многое другое. Оставайтесь с нами!

    Сёння можна дзень глядзець самыя розныя кінафільмы, нават не ўстаючы з канапы. А для людзей сталага веку ў дзяцінстве такой забавы не было — пра тэлевізары тады яшчэ нават не чулі. Першыя кінастужкі, якія давялося ўбачыць перажыўшай ліхалецце пасляваеннай дзятве, здаваліся сапраўдным цудам, на якое хацелася зірнуць хоць праз аконную шыбіну. Першы ўбачаны фільм — няхай і чорна-белы, можа, не зусім добрай якасці, з перарываючыміся гукам і выявай, бо кінамеханіку раз-пораз даводзілася склейваць стужку — падарыў гледачам шмат яркіх уражанняў. Аб тым і ўспамінаюць сённяшнія суразмоўцы.

    Антаніна Лаўрэнцьеўна Крыжаноўская, п. Ялізава:

    — У Беларусі, куды прывёз муж, я з 1964 года, а дзяцінства праходзіла ў Грозным. Тата працаваў у клубе, таму ва ўстанове культуры была частым госцем. І фільмы магла паглядзець усе, якія паказвалі. Спачатку да нас прывозілі толькі трафейныя амерыканскія карціны. Першай кінастужкай, якую ўбачыла, быў “Тарзан”. А найбольш уразіла “Тайна двух акіянаў”.

    Да фільмаў прызвычаілася з малых гадоў, люблю і зараз паглядзець якое-небудзь кіно. У клуб, праўда, ужо не хаджу, не тыя гады, а з тэлевізарам сябрую.

    Ірэна Іосіфаўна Альшанік, г. Асіповічы:

    — Школу заканчвала ў Зэльве, там і бегала з сяброўкамі ў кіно. Затым вучылася ў Магілёве — таксама любіла схадзіць у кінатэатр “Мір”. Моладзь сачыла за афішамі, і калі з’яўляліся новыя кінастужкі, то абавязкова іх праглядалі. Заўсёды падабаліся савецкія — індыйскія мне здаваліся прымітыўнымі. А фільм “Афіцэры” гатова глядзець зноў і зноў. Наогул імпануюць творы з цікавымі змястоўнымі сюжэтамі, дзе ўладарыць справядлівасць. Баевікі — гэта не маё кіно. Вабяць гістарычныя карціны, напрыклад, “Троя”. Ну і, канечне, на вечную тэму — аб узаемаадносінах людзей, сяброўстве і любові.

    Ганна Дзянісаўна Ус, в. Троіцкае:

    — Кіно да нас у вёску — праходзіла дзяцінства і юнацтва ў Старадарожскім раёне — прывозілі раз у два тыдні. Яго ўсе спяшаліся пагля-дзець. Я вучылася яшчэ ў школе, і мама, якая выхоўвала нас у строгасці, не пускала ў клуб. Яе слова было законам. Гэта не цяпер, што з 14 гадоў бегаюць вечарамі па розных забаўках…

    Калі выйшла замуж, клуб наведвалі сям’ёй. Было гэта ўжо ў Дараганаве. Раней усе фільмы здаваліся цікавымі, а цяпер іх наогул не гляджу. У нас яшчэ жывая памяць аб вайне, а ў сучасных фільмах толькі перастрэлкі і розныя няшчасці паказваюць, немагчыма такое нават уключаць. “Поле цудаў”, “Чакай мяне”, яшчэ некалькі перадач можна паглядзець, астатняе — немаведама што.

    Іван Сцяпанавіч Бурак, в. Вяззе:

    — Жыў я ў маладыя гады ў Новай ніве — цяпер гэта Вязычын. Добра памятаю той час. Прага да ведаў была вялікая. Толькі з’явіліся дэтэктарныя радыёпрыёмнікі, якія выклікалі вялікую радасць хлапчукоў. Бегаў да суседа Нішта, свайго аднакласніка, з ім разам слухалі навіны.

    Аднойчы ў 1948 годзе ў мясцовую школу прывезлі перасовачную кінаўстаноўку, і вучням паказалі фільм “Белы Клык” па аповесці Джэка Лондана. Нас моцна ўразіла ўбачанае. А далей прывозілі кінастужкі “Маладая гвардыя”, “Сталінградская бітва”, “Свінарка і пастух”. Грошай тады не было, у калгасе бацькі нічога не зараблялі, маці нешта прадасць, збярэ нейкія капейчыны, але ў кіно схадзіць заўсёды хацелася…

    Тэлевізары прыйшлі ў нашы хаты значна пазней. Цяпер жа не гляджу мастацкія фільмы, толькі дакументальныя або пра вайну. А яшчэ — навіны, прычым, па ўсіх каналах.

    Пелагея Іванаўна Кадашэвіч, г. Асіповічы:

    — Вельмі люблю чытаць кнігі, хаця кіно таксама вабіла заўсёды. У студэнцкія гады наведвала кінатэатр у Мінску, дзе вучылася. Хоць і нячаста такое здаралася, бо не было чаго апрануць. Хадзіла ў тапачках, а пра прыгожую сукенку магла толькі марыць…

    Падабаюцца кінагісторыі жыццёвыя, дзе паказаны лёс годных, прыстойных людзей, якія вучаць дабрыні, павазе, узаемадапамозе. Навошта нам фільмы, у якіх галоўнымі героямі становяцца сквапныя, бездухоўныя істоты, якія імкнуцца любым спосабам ухапіць пабольш, пераступаючы праз родных і сяброў? Таму да выбару фільмаў падыходжу крытычна.

    …Успаміны нашых паважаных чытачоў нібы перанеслі іх у гады маладосці, калі, на іх погляд, і дрэвы былі вышэйшымі, і адносіны людзей адрозніваліся сваёй шчырасцю, і фільмы дэманстраваліся больш цікавыя. Сённяшняе ж тэлебачанне напоўнена вялікай колькасцю рознай тэлепрадукцыі, глядзець якую часта бывае не тое, што непрыемна, а нават жудасна. Таму пажылыя людзі аддаюць перавагу так званаму “старому кіно”. А некаторыя пераходзяць у інтэрнэт. Але гэта ўжо, як кажуць, іншая гісторыя…

    ОСТАВЬТЕ ОТВЕТ

    Please enter your comment!
    Please enter your name here

    Реклама

    Последнее

    В Осиповичах прошел I открытый конкурс хореографического искусства «Stars of Planet»

    Свой профессионализм демонстрировали 195 участников от 3 до 17 лет. Работа хореографов и оформление номеров были достойны лучших танцевальных подмостков. В зале не переставая звучали овации, зрители тепло приняли артистов, поддерживали танцоров многократным "браво!", подпевали и пританцовывали на своих местах.

    Осиповичской «районке» исполнилось 90 лет. Мнением делятся земляки

    90 гадоў споўнілася "раёнцы". За гэты час газета трывала ўвайшла ў лёсы многіх жыхароў Асіповіччыны

    В Осиповичах чествовали золотых медалистов

    Прыемна чуць, што землякі час ад часу ўзнагароджваюцца за спартыўныя дасягненні або творчыя выступленні. Усё больш матуль атрымліваюць ордэн Маці. А ёсць яшчэ адна ўзнагарода — залаты медаль, які ўручаецца за якасныя веды. Ім штогадова заахвочваюць лепшых выпускнікоў устаноў сярэдняй адукацыі. Сёлета такіх 15. “Залатыя” рабяты пазаўчора прымалі віншаванні з гэтай прыемнай нагоды. Медалі ім уручыў старшыня раённага выканаўчага камітэта Канстанцін Жыгуцкі.

    О чем писала «районка» последние 5 лет

    Галоўныя падзеі, пра якія паведамляла “раёнка” паміж сваімі 85- і 90-годдзямі, — сцісла і ў храналагічным парадку

    История образования в Дараганово

    Архіўных звестак пра гэты перыяд амаль няма, таму гісторыю адукацыі таго часу можна аднавіць толькі па ўспамінах мясцовых жыхароў і матэрыялах раённых газет.