4.3 C
Осиповичи
Четверг, 25 февраля, 2021
Еще

    Атнянка і Дзераўцы — мілыя сэрцу вёскі

    Популярное

    Как в Осиповичах убирают места общего пользования

    Згадзіцеся, кожны хоча бачыць у сваім доме чысціню і парадак. А за яго межамі? Далёка хадзіць не будзем, а параўнаем, ці адпавядае знешні выгляд вашай кватэры і лесвічнай пляцоўкі. Мяркую, што большасць адкажа: “Вельмі адрозніваецца”. А чаму? Бо пераважае пазіцыя: “Мая жылплошча — гэта мая асабістая маёмасць, а пад’езд — плошча агульнага карыстання, і для іншых наводзіць парадак я не збіраюся. Лепш пасваруся з камунальнікамі: чаму кожны дзень вільготнай уборкі не робяць?”

    23 февраля в Осиповичах впервые состоялся «Забег настоящих мужчин»

    В Осиповичах впервые прошел «Забег настоящих мужчин». Мороз и ветер не испугали участников. На старт вышли 50 человек. Причем, в мероприятии принимали участие не только мужчины. Дистанцию пробежали и юные спортсмены: Тимофей Соколовский (7 лет) и Михаил Яковюк (8 лет). Также в составе участников был аксакал легкой атлетики -  Борис Михайлович Липский (79 лет).

    21 февраля осиповичские военные провели день открытых дверей

    21 лютага асіповіцкія вайскоўцы правялі дзень адчыненых дзвярэй, падчас якога Паўднёвы ваенны гарадок наведалі каля 300 школьнікаў з Асіповіцкага, Кіраўскага, Касцюковіцкага, Чэрыкаўскага і Хоцімскага раёнаў. Пераважна гэта былі юнакі-старшакласнікі і дзяўчаты, якія збіраюцца атрымліваць прафесіі, звязаныя са службай у арміі, органах МУС і МНС.

    В январе отделом ЗАГС Осиповичского райисполкома зарегистрированы новорожденные:

    В городе Осиповичи: Мария Бохонок, Михаил Швед, Виктория Рудакова, Анастасия Жук, Марк Романов, Ксения Казмерчук, Валерия Пацкевич, Кирилл Суханосов, Тарас Ананич, Иван Лагунов, Артемий Соловьев, Ярослав Шолохов, Тимофей Леонович, Мирослава Болошенко, Михаил Лапиков, Антон Русакович, София Пивовар.
    Асiповiцкi Край
    Асiповiцкi Крайhttp://gzt-akray.by
    Издание существует с 1931 года. Сегодня "Асіповіцкі край" выходит дважды в неделю по вторникам и пятницам. Тираж - около 5 тыс. экземпляров. Приоритетная тема для журналистов "районки" - жизнь Осиповщины: люди, работа предприятий и организаций, массовые мероприятия и многое другое. Оставайтесь с нами!

    Soboleva

    — Нарадзіцца мне выпала на Дзень савецкай міліцыі, — распачынае гаворку Ева Сяргееўна СОБАЛЕВА. — Адбылося гэта 82 гады таму. У сям’і расло нас чацвёра. Матуля і тата працавалі ў калгасе.

    У маёй Атнянцы школы не было, таму даводзілася бегаць праз раку — у Вендараж. Два гады адвучылася, а тут — вайна. Сэнс гэтага слова нам, малым, адразу быў незразумелым. Не маглі ўцяміць, чаму жанчыны галосяць, а мужчыны з сур’ёзнымі тварамі пакідаюць вёску. Пайшоў на фронт і мой татка…

    Пачаліся страшныя дні акупацыі. Фашысты ваявалі з дзецьмі і іх матулямі, якія не маглі супраціўляцца. Так застрэлілі маленькага браціка маёй сяброўкі. Хлопчык быў яшчэ жывы — падскочылі, дабілі…

    Раз прыбег зімой босы чалавек, стаў стукаць прыкладам у дзверы. Заскочыў, абуў валёнкі і пабег далей. За ім з’явіліся другія: “Даеш абутак партызану?” — аўтамат цэліць у маму. Кідаюся да яе, прыкрываю сабою. Ствол паволі апусціўся…

     Аднойчы заўважылі, што з неба, нібы снег, сыплюцца белыя паперкі. Людзі, як ад пачвар, ад іх адхіналіся, баяліся дакрануцца. Потым цікаўнасць перамагла. Маці ўхапіла адну пісульку — і ціхенька ў хату. Прачытала і адразу стала збіраць дзяцей у дарогу. Патлумачыла, што немцы загадваюць усім партызанам здацца. Значыць, будзе чарговая аблава з расстрэлам жыхароў.

    Уцяклі ў лес. Ён, выратавальнік, даваў прытулак тады многім беларусам, прыкрываючы густымі лапкамі ельніку ад варожага вока. Хутка над галовамі закружылі самалёты. Iх прыналежнасць маглі дакладна ўстанавіць нават малыя дзеці: маторы нашых раўнамерна гудзелі, нібы дзядзькі, што сабраліся раніцай ля калгаснага ганку, а варожыя выдавалі непрыемныя перарывістыя гукі, падобныя на самаўпэўненую, палохаючую гаворку чужынцаў.

    Матуля бегла, несучы на руках двухгадовага сына, на плячах сядзела дачка. Страціўшы раўнавагу, звалілася пад куст, што схіляўся да рачулкі, і ледзь не ўтапілася, — старэйшыя дзеці выцягнулі. Павячэралі шчаўем. Мерзлі вечаровай парой, пярынай і коўдрай служыў сабраны клапатлівай рукой мох. Так, моцна трымаючыся адно аднаго, і выратаваліся. А вёскі ў той дзень не стала. Варожыя самалёты метадычна вынішчылі хату за хатай бомбамі. Засталася толькі адна пабудова ды яшчэ тая, што прытулілася на ўскрайку, ля рэчкі. Прыкрытая ракітавымі кустамі, засталася незаўважанай фашысцкім знішчальнікам…

    Сялян сустрэлі варонкі і пах пажарышчаў. Жыць сталі ў зямлянках, што пабудавалі талакою. Выжываць дапамагалі аднавяскоўцы: дзяліліся чым маглі. Хтосьці даў маці падушачку, што захавалася цудам. I столькі было радасці, калі пад галоўкі малым падкладвала гэты напамінак аб мірным часе…

    Пасля вызвалення атрымалі радасную вестку ад таты. Паведаміў, што быў ранены пад Варшавай, зараз знаходзіцца ў шпіталі ў Брэст-Літоўску. Праз нейкі час медсястра прывезла яго на станцыю Вендараж і наказала, каб прыехалі забраць, бо яшчэ не зусім акрыяў. Маці адправіла Еўку з двума суседскімі мужчынамі.

    Убачыўшы роднага чалавека на станцыі, дзяўчынка кінулася да яго на калені і адчула, што сядзець мулка. Дзіця не адразу ўцяміла, што пад ёй пратэз: мужчына баяўся паведамляць, што застаўся без нагі…

    Але галоўнае — сям’я была разам, дзеці пайшлі ў школу. Вось толькі слабасць і голад зрабілі сваю чорную справу: захварэлі тыфам. Дзякуй Богу, перамаглі і гэту напасць, але сіл набіраліся доўга. Ева Сяргееўна ўспамінае, як пайшла ў школу і заблукала: так кружылася галава ды мучылі ваніты, што нават знаёмыя да болю мясціны здаваліся чужымі.

    Пасля 7 класаў дзяўчына хацела паступіць у медыцынскае вучылішча, але не пашчасціла. Пайшла ў Цішоўскую дзесяцігодку, і ўжо потым разам з сяброўкай стала студэнткай педінстытута.

    Як прыбыла выпускніца па размеркаванні ў Дзераўцоўскую школу, што на Асіповіччыне, так і выкладала тут мову і літаратуру цэлых 35 гадоў. Палюбіла гэту вёсачку, што маляўніча аздоблена лесам, як сваю родную Атнянку. I людзі сталі блізкімі. Да вучняў заўсёды ставілася, як да родных дзяцей, таму і яны адказваюць узаемнасцю і цяпер рады сустрэцца з былой настаўніцай. Здзівіла, што Ева Сяргееўна памятае не толькі як вучыліся ды з кім сядзелі за партай тыя, хто ўжо і самі маюць сівыя скроні, але і з упэўненасцю канстатуе, хто пры паступленні ў ВНУ расказваў пра Міхала з коласаўскай “Новай зямлі”, а хто — пра творчасць Багдановіча.

    — А як жа? Заўсёды цікавілася, якія пытанні атрымалі выпускнікі на экзамене, ці паспяхова здалі іспыт, — тлумачыць вясковая настаўніца.

    Вырасціла і ўласных дзяцей. Адзін сын побач, працуе тэлемайстрам у райцэнтры, другі — ваенны, жыве на Брэстчыне.

    Гады ляцяць, але не палохаюць нашу гераіню. Душа яе па-ранейшаму маладая, памяць не падводзіць, добрыя людзі акружаюць. Мо таму, што многа гадоў прысвяціла стасункам з моладдзю? А можа атрымоўвала моц ад бярозак, якія кожную раніцу нешта шапталі па дарозе ў школу? Ці з жыватворных крыніц беларускай паэзіі? Так ці інакш, але няхай свет яе душы сагравае яшчэ шмат гадоў блізкіх і родных!

    Іна ЗАСКЕВІЧ.

    Реклама

    Последнее

    27 февраля пройдет прямая телефонная линия

    27 февраля, в субботу, начальник Могилевского областного управления Департамента охраны МВД Республики Беларусь полковник милиции Игорь Иванович Драчёв проведет прямую телефонную линию.

    «За безопасное пользование электрической энергией и газом в быту»

      С начала года осложнилась обстановка с пожарами и гибелью людей на них. За период с 01.01.2021 по 22.02.2020 в Могилевской области произошло 162 пожара, на которых погибло 37 человек.

    Осиповичский РОЧС рассказывает о правилах безопасности детей дома

    Для того, чтобы обеспечить безопасность ребёнка взрослым необходимо предпринять ряд мер и строго придерживаться основных требований безопасности. Именно от обученности и опыта в большей степени зависит способность людей к безопасному существованию в окружающей среде.

    Осиповичский районный отдел по чрезвычайным ситуациям напоминает: неосторожное обращение с огнем является самой распространенной причиной возникновения пожара!!!

    По состоянию на 19.02.2021 в Осиповичском районе произошел 1 пожар по причине неосторожного обращения с огнем, гибели людей на пожаре не зарегистрировано, (за 2020 год произошло 15 пожаров, погибло 6 человек).

    Встреча Лукашенко и Путина продолжалась более шести часов. Что обсуждали президенты в Сочи?

    Главные темы, которые обсудили лидеры двух стран: функционирование налоговой системы; вопросы кооперации в ВПК, усиление совместных оборонных систем; работа СМИ в современных условиях (информационное противоборство).