19.9 C
Осиповичи
Понедельник, 14 июня, 2021
Еще

    Добра, калі ўсё добра

    Популярное

    «Вельмі
    хочацца, каб кожны чалавек, які звярнуўся за медыцынскай дапамогай у
    паліклініку, пайшоў ад нас са спакойнай душой і надзеяй на выздараўленне, каб
    штодня паляпшаліся якасць і даступнасць медыцынскай дапамогі», — з такім
    настроем прыступіла да абавязкаў старшай медсястры паліклінікі Святлана
    Брыштэль.

    Нарадзілася і
    вырасла яна на Брэстчыне ў прыгожай вёсачцы Ліпск. Пасля школы паступіла ў
    Пінскае медвучылішча на аддзяленне сястрынскай справы. Чаму менавіта туды? У
    дзяцінстве часта хварэла, звяртацца да медыкаў даводзілася неаднойчы. Заадно і
    назірала за работай персаналу бальніцы, набываючы першы вопыт узаемадзеяння з
    хворымі людзьмі, аказання ім дапамогі. «Кім быць?» — пытанне не
    стаяла ніколі: толькі медыкам.

    Пасля вучылішча
    марыла прадоўжыць навучанне ў інстытуце. З такімі думкамі прыбыла па
    размеркаванні ў 5 клінічную бальніцу Мінска. З галавой акунулася ў справу і з
    такой увагай даглядала хворых, аказваючы ім дапамогу, што пацыенты сустракалі
    маладую медсястрычку, як родную. А з адным з іх нават і параднілася.

    Наведаўшы
    бацьку, які лячыўся ў аддзяленні, дзе працавала Святлана, асіпаўчанін Iван
    згубіў спакой: не мог забыцца пра абаяльную дзяўчыну, што дапамагала пацыентам
    змагацца з хваробамі. Вырашыў без яе дадому не прыязджаць — так і адбылося.

    Маладая
    медсястра прыехала ў горад у 1986 годзе і з той пары штодзень спяшае ў раённую
    паліклініку. 13 гадоў аддала педыятрыі, на год меней — працы з
    урачом-оталарынголагам. Мае вышэйшую прафесійную катэгорыю.

    — Падабалася
    працаваць з дзецьмі, — прызнаецца Святлана Канстанцінаўна. — Заўсёды знаходзіла
    з імі агульную мову. Мае юныя пацыенты ўжо даўно сталі дарослымі і прыемна, што
    і зараз памятаюць, звяртаюцца.

    Не так даўно яе
    назначылі на новую пасаду, і гэта дадае абавязкаў і патрабаванняў.

    — Але з такім
    моцным калектывам цяжкасці пераадольваюцца без вялікіх намаганняў, — лічыць
    яна. — Медсёстры ўсе граматныя, вопытныя, старанныя, з імі разам не адзін пуд
    солі з’елі. Ды і папярэдніца, Ганна Бярнардаўна Пласканенка, пакінула добрую
    «спадчыну». Часта бываючы ў іншых раённых паліклініках і
    параўноўваючы арганізацыю работы там, можна зрабіць выснову, што санэпідрэжым у
    нашай установе на высокім узроўні. Многаму навучыла гэта мудрая жанчына, за што
    вельмі ўдзячная. I цяпер часта раюся з ёю па розных важных пытаннях.

    Сям’я —
    надзейны тыл — яшчэ адзін важны пастулат у жыцці Святланы Брыштэль. Муж працуе
    гадзіннікавым майстрам, сын Аляксей жыве ў Мінску. Вечарамі любіць жанчына
    гатаваць, у іх прызнаюць здобу толькі дамашняй выпечкі. А яшчэ можа пасядзець з
    пруткамі ці іголкай — вязанне і вышыўка настройваюць на спакойны лад ды і
    карысць родным прыносяць.

    — Магу з
    упэўненасцю сказаць, што за пражытыя гады не сорамна. Люблю работу і сям’ю,
    паважаю людзей, дзеля якіх працую. I задаволена тым, што ў маім жыцці ўсё
    адбываецца менавіта так, — падсумоўвае суразмоўца.

    Iна ЗаскевIч.

     

    Предыдущая статьяЧто делать, пока едет врач?
    Следующая статьясвята Гарбуза

    ОСТАВЬТЕ ОТВЕТ

    Please enter your comment!
    Please enter your name here

    Реклама

    Последнее

    В Осиповичах прошел I открытый конкурс хореографического искусства «Stars of Planet»

    Свой профессионализм демонстрировали 195 участников от 3 до 17 лет. Работа хореографов и оформление номеров были достойны лучших танцевальных подмостков. В зале не переставая звучали овации, зрители тепло приняли артистов, поддерживали танцоров многократным "браво!", подпевали и пританцовывали на своих местах.

    Осиповичской «районке» исполнилось 90 лет. Мнением делятся земляки

    90 гадоў споўнілася "раёнцы". За гэты час газета трывала ўвайшла ў лёсы многіх жыхароў Асіповіччыны

    В Осиповичах чествовали золотых медалистов

    Прыемна чуць, што землякі час ад часу ўзнагароджваюцца за спартыўныя дасягненні або творчыя выступленні. Усё больш матуль атрымліваюць ордэн Маці. А ёсць яшчэ адна ўзнагарода — залаты медаль, які ўручаецца за якасныя веды. Ім штогадова заахвочваюць лепшых выпускнікоў устаноў сярэдняй адукацыі. Сёлета такіх 15. “Залатыя” рабяты пазаўчора прымалі віншаванні з гэтай прыемнай нагоды. Медалі ім уручыў старшыня раённага выканаўчага камітэта Канстанцін Жыгуцкі.

    О чем писала «районка» последние 5 лет

    Галоўныя падзеі, пра якія паведамляла “раёнка” паміж сваімі 85- і 90-годдзямі, — сцісла і ў храналагічным парадку