19.9 C
Осиповичи
Понедельник, 14 июня, 2021
Еще

    Да пары жбан ваду носіць

    Популярное

    Не ўпершыню
    журналісты «раёнкі” практыкуюць сумесныя рэйды з работнікамі ДАI, якія штодня
    патрулююць вуліцы горада і раёна, дзе кіпіць-віруе дарожнае жыццё. У ім у
    кожнага з нас свая роля, але хочацца, каб на дарогах было камфортна і
    вадзіцелям, і пешаходам. Для гэтага існуюць правілы дарожнага руху, захоўваючы
    якія, можна пазбегнуць розных непрыемнасцей, а ў іншых выпадках — зберагчы
    жыццё. На жаль, некаторыя сябраваць з правіламі не хочуць і парушаюць,
    парушаюць, парушаюць… У гэтым яшчэ раз можна было нядаўна ўпэўніцца.

    Паколькі зараз
    цямнее рана, вырашылі звярнуць увагу на наяўнасць у пешаходаў святлоадбіваючых
    элементаў, якія забяспечваюць бяспеку ў такую пару.

    Маршрут
    пралягаў па некалькіх вуліцах горада.

    — Самыя
    небяспечныя месцы тыя, дзе няма тратуараў, і людзі ідуць па ўзбочыне дарогі або
    наогул выходзяць на праезную частку, — гаворыць інспектар дарожна-патрульнай
    службы мясцовага ДАI Уладзімір Плют. — У горадзе такіх многа. I адно з іх —
    мікрараён «чарняхоўкі». Ён і асвятляецца не надта добра, таму тут
    заўсёды многа выпадкаў парушэння правілаў дарожнага руху. Глядзіце, вось і першы
    нядобрасумленны пешаход.

    I сапраўды:
    перад самай машынай дарогу пераходзіла жанчына, на адзенні якой і блізка, як
    кажуць, не было такога патрэбнага знака, як флікер.

    Вадзіцель
    аўтамабіля ДАI інспектар ДПС Віктар Туміловіч плаўна прытармазіў каля ўзбочыны.

    — Няўжо жыць
    не хочацца? — пытаемся ў незнаёмкі-пенсіянеркі.

    Даведаўшыся
    прычыну, па якой яе прыпынілі, жанчына абурылася:

    — Падумаеш,
    няма флікера. Я ж пад колы не лезла! Глядзела па баках уважліва. Выкарыстала
    момант — і хуценька перабегла. Парушыла пра-вілы? Ну і што з таго? Усе ж
    засталіся жывыя.

     Логіка, як кажуць, жалезная…

    Наступнай
    субяседніцай аказалася 18-гадовая навучэнка нашага каледжа.

    — Флікер
    калісьці быў, — апраўдваецца дзяўчына. — Ведаю, што трэба абазначыць сябе. У
    школе пра гэта многа гаварылі, хаця на цяперашнім месцы вучобы пра правілы
    дарожнага руху ніхто не ўспамінае. А святлоадбіваючы элемент куплю абавязкова.

    Праз некалькі
    хвілін размаўляем з веласіпе-дыстам. Ён выправіўся ў дарогу на тэхнічным
    сродку, на якім адсутнічалі не толькі абавязковыя для руху ў вячэрні час фанары
    — белы спераду і чырвоны ззаду, але нават катафоты. Сам таксама не меў на
    адзенні ніякага «агеньчыка”.

    — Як жа так, —
    кажу яму. — Вы ж не толькі сябе падстаўляеце, але і вадзіцеля. Не аднойчы была
    сведкай, калі мужу-аўтамабілісту прыходзілася манеўраваць на дарозе, каб не
    зачапіць чалавека на «веліку”. У такія моманты хочацца такому ездаку, мякка
    кажучы, заехаць па фізіяноміі, каб зразумеў раз і назаўсёды.

    У гэты вечар
    сустрэўся яшчэ адзін такі гора-веласіпедыст, які лёгка мог стаць ахвярай,
    прычыніўшы непрыемнасці не толькі сваёй сям’і.

    Безумоўна,
    былі і станоўчыя прыклады паводзін на дарозе як уладальнікаў двухколавых, так і
    пешаходаў. Як заўважыў Уладзімір Плют, да законапаслухмяных грамадзян можна
    аднесці 90% насельніцтва. А вось астатнія дзесяць і выклікаюць трывогу.

    Як жа
    растлумачыць, як навучыць іх сябраваць з правіламі дарожнага руху? Якія
    выхаваўчыя метады выкарыстоўваць, каб зразумелі, што толькі ўважлівасць і
    павага адзін да аднаго ўсіх ўдзельнікаў дарожнага руху можа зрабіць шлях ад
    дома і назад бяспечным?

    Падаецца,
    проста трэба перагледзець адносіны да самага каштоўнага, што ў кожнага ёсць —
    да нашага жыцця…

    Ніна
    ВIКТОРЧЫК.

    Предыдущая статьяЯзык… до Москвы доведет
    Следующая статьяНА ПРЫЁМ

    ОСТАВЬТЕ ОТВЕТ

    Please enter your comment!
    Please enter your name here

    Реклама

    Последнее

    В Осиповичах прошел I открытый конкурс хореографического искусства «Stars of Planet»

    Свой профессионализм демонстрировали 195 участников от 3 до 17 лет. Работа хореографов и оформление номеров были достойны лучших танцевальных подмостков. В зале не переставая звучали овации, зрители тепло приняли артистов, поддерживали танцоров многократным "браво!", подпевали и пританцовывали на своих местах.

    Осиповичской «районке» исполнилось 90 лет. Мнением делятся земляки

    90 гадоў споўнілася "раёнцы". За гэты час газета трывала ўвайшла ў лёсы многіх жыхароў Асіповіччыны

    В Осиповичах чествовали золотых медалистов

    Прыемна чуць, што землякі час ад часу ўзнагароджваюцца за спартыўныя дасягненні або творчыя выступленні. Усё больш матуль атрымліваюць ордэн Маці. А ёсць яшчэ адна ўзнагарода — залаты медаль, які ўручаецца за якасныя веды. Ім штогадова заахвочваюць лепшых выпускнікоў устаноў сярэдняй адукацыі. Сёлета такіх 15. “Залатыя” рабяты пазаўчора прымалі віншаванні з гэтай прыемнай нагоды. Медалі ім уручыў старшыня раённага выканаўчага камітэта Канстанцін Жыгуцкі.

    О чем писала «районка» последние 5 лет

    Галоўныя падзеі, пра якія паведамляла “раёнка” паміж сваімі 85- і 90-годдзямі, — сцісла і ў храналагічным парадку