17 C
Осиповичи
Среда, 12 мая, 2021
Еще

    Тут няма калі тужыць

    Популярное

    Калі б жыццё
    Жорнаўкі перавесці на фотахроніку, то цікавых кадраў атрымалася б шмат. Уявіце
    сабе, гэтая вёска існавала ўжо 450 гадоў таму, была эканамічным цэнтрам павета
    ў XVIII-XIX стагоддзях. Асабліва хутка кадры жыццёвай стужкі змяняліся ў
    апошнія дзесяцігоддзі: у 70-х гадах пабудавана новая
    школа, 2-павярховы дом на 16 кватэр. Пасля аварыі на Чарнобыльскай АЭС
    узведзена 13 двухкватэрных домікаў. Яшчэ большую дынаміку ў пашырэнні вёскі
    прынесла стагоддзе XXI: з 2005 года калгасам пабудавана 37 дамоў! У Жорнаўцы,
    як і па ўсёй Асіповіччыне, народ жыве розны: і тыя, хто некалі тут нарадзіўся,
    і тыя, што тут апынуліся па волі лёсу. Але лёсу добрага! Менавіта так мяркуюць
    маладыя сем’і Стурлісаў і Ткачовых, для чыіх новых каранёў глебай стаў мясцовы
    калгас «Чырвоны ўдарнік”.

    Віктар Стурліс
    прыехаў працаваць у гаспадарку па накіраванні пасля завяршэння вучобы ў БАТУ ў
    2004 годзе. Быў інжынерам, потым намеснікам старшыні калгаса, а з 2010 года
    ўзначаліў сельгаспрадпрыемства. Сам родам з Гродзенскай вобласці, і першае, што
    ўразіла  на Асіповіччыне, — лаяльнасць і
    гнуткасць у адносінах да людзей з боку кіраўніцтва гаспадаркі. У тым сэнсе, што
    норавы на Гро-дзеншчыне больш строгія і маюць шматлікія рамкі. З аднаго боку,
    людзям у нас жывецца прасцей — не такі ўплыў грамадскага меркавання, а з
    другога — гэты самы негалосны кантроль, які многім дапамагае трымаць сябе ў
    патрэбных межах, усё ж павінен быць.

    Ці думаў некалі
    Стурліс, што ён будзе старшынёй калгаса? Што змянілася ў яго жыцці з новай
    пасадай? Больш хлопец бачыў сябе інжынерам, але раз аказалі давер, то трэба яго
    апраўд-ваць. З новай пасадай з’явілася больш клопату і адказнасці — Віктар
    Лявонавіч разумее, што ад яго залежаць не толькі справы ў гаспадарцы, але і ў
    значнай ступені дабрабыт вяскоўцаў ды мікраклімат у аграгарадку. У планах
    маладога кіраўніка — працягнуць будаўніцтва жылля ў той частцы сяла, дзе няма
    газіфікацыі, гэтым самым даўшы магчымасць і навасёлам, і тым, хто тут
    асталяваўся раней, займець цэнтральны газаправод.

    У калгасе
    працуе і жонка Наталля. Ёй падабаецца жыць у Жорнаўцы. Вось толькі хацелася б,
    каб для дзяцей зрабілі гульнёвую пляцоўку. А то галоўная забава ў другакласніка
    Ягора — наведацца да таты на работу. Гэта, канечне, справа карысная — знаёмства
    з мехдваром і тэхнікай, але ўсё ж не было б лішнім, каб малым было арганізавана
    месца для гульняў.

    З вясны і да
    восені ні адна сельская гаспадыня не скажа, што ёй няма куды часу дзяваць, а вось
    узімку вечары ў асноўным свабодныя — можна і хатнімі справамі заняцца, і да
    сябровак завітаць. Тое, што ў Жорнаўцы многа моладзі, па меркаванні Наталлі,
    адзін з плюсаў гэтага населенага пункта.

    Цесна
    супрацоўнічае з калгасам школа. І тут справа не толькі ў тым, што
    сельгаспрадпрыемства не адзін дзясятак гадоў дапамагае з умацаваннем
    матэрыяльнай базы навучальнай установы, вырашэннем іншых надзённых праблем.
    Жорнаўскай школе заўсёды было характэрна за-кладваць не толькі многа карысных
    ведаў, але і любоў да зямлі — сапраўдную, глыбокую. Мабыць, менавіта пагэтаму
    нямала ў мясцовым калгасе працуе людзей, якія некалі скончылі Жорнаўскую школу:
    Уладзімір Збанок, Уладзімір Ласкавец, Аляксандр Яловік, Аляксандр Сурыгін, Уладзімір
    Клунка, Леанід і Аляксандр Бузаноўскія і многія іншыя. Вядомы мясцовы фермер
    Іван Бараноўскі таксама тут вучыўся. Многія гэтую сваю любоў да зямлі перанеслі
    за межы аграгарадка: напрыклад, Іван Малінок не адзін год кіраваў калгасам імя
    Чарняхоўскага, што ў Дрычыне, а Уладзімір Барэйша ўзначальвае Жорнаўскую
    эксперыментальную лясную базу Інстытута лесу Нацыянальнай акадэміі навук
    Беларусі. І гэтае прад-прыемства, дарэчы, таксама заўсёды рознабакова
    са-дзейнічае школе.

    …Зусім нядаўна
    жыццё сям’і галоўнага заатэхніка «Чырвонага ўдарніка” Вадзіма Ткачова стала
    насычаным новымі клопатамі: на свет з’явілася дачушка Яўгенія. Пытаюся, ці не
    складана з немаўляткам — бабуль-дзядуль жа побач няма. «Стараемся спраўляцца
    сама-стойна, прыслухоўваемся да парад патранажнай сястры, якая часта прыходзіць
    з ФАПа, — дзеліцца малады тата. — Калі што якое, дапамагае машына”. Ткачоў
    мяркуе, што ўласны транспарт даўно ўжо не раскоша, а сродак для вырашэння
    праблем. Асабліва тэхніка неабходна для сельскіх жыхароў — усё ж у горадзе
    іншыя магчымасці. Што тычыцца Жорнаўкі, то тут пры неабходнасці і ў бок сталіцы
    можна «матануцца”.

    Хоць сам Ткачоў
    хлопец гарадскі, аднак, як зараз успамінае ён, першае наведванне Жорнаўкі
    выклікала захапляльнае «ого, нічога сабе”. У родным раёне, на Крычаўшчыне, ён
    такіх вёсак не бачыў. Вялікую ролю ў прыняцці рашэння застацца ў Жорнаўцы
    сыграла жонка Марына. Цяпер Вадзім ніколькі не шкадуе аб гэтым кроку і вельмі
    ёй удзячны. «Усё, што ні робіцца, — да лепшага” — праўдзівы выраз. Тым больш,
    што ўмовы пражывання не горшыя, чым у горадзе — і вада, і ацяпленне. А з цягам
    часу, магчыма, катэдж можна будзе выкупіць. Чым не прывабная перспектыва?

     Якія планы ў Ткачова як у галоўнага
    заатэхніка? Першае — працягваць удасканальвацца ў прафесійным кірунку. Рабочыя
    будні прывялі некалі маладога спецыяліста да некалькіх раней не прадбачаных
    вывадаў: працаваць значна цяжэй, чым вучыцца, — гэта раз; добрую част-ку
    праблем для калгаснага спецыяліста складаюць не клопаты з жывёлай, а
    ўзаемадзеянне з людзьмі — гэта два. Мабыць, у гэтым выпадку правільна
    меркаваць, што калі штосьці пераасэнсавана і прынята — ужо ёсць крок наперад.
    Што новага чакаецца ў жывёлагадоўлі «Чырвонага ўдарніка”? Летась набылі
    племяннога быка мясной пароды абердзін-ангуса, і вось у снежні-студзені
    чакаецца новы прыплод. Ёсць і цікавасць, і хваляванне. Сваю пазітыўную лепту
    ўнясе новая ферма, якая ўзводзіцца ў Жорнаўцы. І хоць гэтае будаўніцтва
    матэрыяльна вельмі складанае, аднак ад часу адставаць нельга.

     Ткачову, які заўсёды сябраваў са спортам,
    да-спадобы магчымасць не пакідаць любімы занятак і ў Жорнаўцы. Па панядзелках,
    серадах і пятніцах на базе школы працуе секцыя ад ФСК «Алімпія”. Асабліва
    папулярная сярод жорнаўскай моладзі гульня ў валейбол. Зімой у спартзале можа
    сабрацца да трох дзясяткаў чалавек! Мае сваю спартыўную каманду гаспадарка, не
    адзін раз яна займала прызавыя месцы ў розных спаборніцтвах.

     Жорнаўка — месца, дзе сумаваць не
    прыхо-дзіцца. Да ўсяго толькі трэба мець ахвоту!

    Валянціна
    КОРБАЛЬ.

    ОСТАВЬТЕ ОТВЕТ

    Please enter your comment!
    Please enter your name here

    Реклама

    Последнее

    Лукашенко: пока наше поколение живо, Беларусь всегда будет стоять намертво

    Белорусы никогда не позволят смотреть на свою землю с презрением. Об этом Президент Беларуси Александр Лукашенко заявил сегодня на церемонии возложения венков к монументу Победы по случаю 76-й годовщины Великой Победы.

    Праздник, соединивший скорбь и радость

    Каждый год вместе с нежной листвой и цветением садов на белорусскую землю приходит один из самых важных и масштабных праздников — День Великой Победы. В этом году наша страна встречает 76 мирную весну.

    Гуляюць хлопчыкі ў вайну

    Усё далей ад нас вогненныя саракавыя гады. Ужо не адно пакаленне стаіць паміж тагачаснымі абаронцамі краіны і сённяшнімі школьнікамі. Не расказваюць рабятам дзядулі і бабулі пра вайну, бо самі ведаюць пра яе толькі ад уласных бабуль. А таму не так блізка і востра адчуваюць ужо цяперашнія дзеці боль і горыч страт, цяжар жыцця ў акупацыі, складаныя ўмовы франтавых будняў.

    Моя встреча с Великой Отечественной

    Мне не суждено было пережить годы военного лихолетья: я родился, когда страна занималась мирным строительством, осваивала целину, разведывала недра земли, рвалась в космос. О войне напоминали лишь детские игры да звон боевых наград во время многочисленного шествия воинов-фронтовиков в День Победы.

    К сведению пассажиров

    РАСПИСАНИЕ движения автобусов