17 C
Осиповичи
Среда, 12 мая, 2021
Еще

    Будні асіповіцкай міліцыі

    Популярное

    Паралельна з асноўным заданнем

    Нагляд за
    арганізацыяй варты на фермах сельгаскааператываў для ўчастковых інспектараў
    аддзела аховы правапарадку і прафілактыкі РАУС — работа звычайная. Начныя рэйды
    праводзяцца рэгулярна, так што сітуацыя ў цэлым трымаецца пад кантролем.
    Міліцыя дакладна ведае, дзе створаны належныя ўмовы для аховы жывёл і маёмасці,
    а дзе ў сістэме абароны ад крадзяжоў ззяюць «дзіркі”. Зразумела, праблемным
    фермам удзяляецца больш увагі, але ж і там, дзе нараканняў звычайне не бывае,
    кантралюючы нарад часам сустракаецца з самымі неспадзяванымі нечаканасцямі. Так
    што лішнімі гэтыя міліцэйскія клопаты назваць нельга.

    Забягаючы
    ўперад, трэба адзначыць — чарговая праверка гаспадарак прайшла без істотных
    заўваг, а свінаферма СВК «Калгас «Лапічы» ўвогуле сустрэла
    кантралёраў бездакорным выкананнем усіх ахоўных правіл. Але ж акрамя наведвання
    ферм, дзяжурная група выконвае яшчэ і іншыя абавязкі па ахове правапарадку, так
    што беднай на падзеі паездку на маршруце Асіповічы-Ліпень-Вязычын-Свіслач-Малая
    Грава-Жорнаўка—Лапічы-Асіповічы ўсё ж не была.

    …Выезд з
    райаддзела міліцыі быў назначаны на дзесяць гадзін вечара, а пачатак работы
    непасрэдна на аб’ектах нагляду планаваўся на 
    поўнач. Справа адбывалася ў суботу, таму па дарозе ўдзельнікі рэйда —
    участковы інспектар Аляксандр Налівайка і старшы оперупаўнаважаны аддзела
    крымінальнага вы-шуку Уладзімір Злобіч — павінны былі здзейсніць «марш-кідок”
    па дыскатэках. У Ліпеньскі СДК даехалі хутка, магчыма, нават хутчэй, чым трэба:
    у танцзале яшчэ нікога не было, а невялікія купкі моладзі «тусаваліся” у двары.
    Непаўналетніх сярод іх бачна не было, а супрацоўнікі СДК былі ўпэўнены, што
    нават у разгар вечарынкі наўрад ці набярэцца тры дзясяткі наведвальнікаў.
    Наступнымі пунктамі кантролю былі запланаваны Свіслацкі і Ялізаўскі СДК, але
    калі машына праязджала па тэрыторыі знакамітай Вязычынскай фермы, з ажыўшай
    рацыі прагучала паведамленне, што каля вёскі Прыцерпа была знойдзена гумавая
    лодка, якая па прыкметах падобная на ўкрадзеную некалькімі тыднямі раней на
    ўчастку Налівайкі, і пажадана, каб той прыняў удзел у яе апазнанні. Што ж, у
    Свіслачы паварочваем не ўправа, да СДК, а ўлева — у накірунку Прыцерпы.

    …Гумавую
    лодку ўпэўнена ідэнтыфікаваць не ўдалося, затое ад працаваўшых з ёй
    крыміналістаў даведаліся пра абставіны яе знаходкі. Лодка, ўпакаваная для
    транспарціроўкі, ляжала ў прыбярэжных кустах і выпадкова патрапіла пад ногі
    адной са шматлікіх кампаній рыбакоў, якая асталявалася побач. Аб чым тыя адразу
    і паведамілі ў РАУС па мабільнай сувязі.

     Што ж тычыцца найбольш верагоднай прычыны
    прапажы плаўсродку, то яна, як кажуць, з разраду банальных. Прыязджаюць сюды, у
    аддалены куток Асіповіччыны, мноства розных людзей, прычым немалая частка рыбаловаў
    — аматары «насычанага” рэлаксу на прыро-дзе, прыкладна такога, як паказана ў
    папулярнай камедыі «Асаблівасці нацыянальнай рыбалкі”. Але тое, што смешна ў
    кіно, насамрэч выглядае зусім не весела: стомленыя доўгім «застоллем” рыбакі
    ўрэшце моцна засынаюць, кідаючы свае палаткі, лодкі, маторы да іх, іншыя не
    танныя прадметы без аніякага нагляду. Для знікнення рэчаў лепшых умоў не
    стварыць. Часам тая ж дрэнна прывязаная лодка адплывае ад берага самастойна,
    часам, нехта ёй у гэтым дапамагае…

    Скончыўшы
    патрэбныя фармальнасці, едзем далей, наведваць варту на фермах калгасаў
    «Чырвоны ўдарнік” і «Лапічы”. А паралельна — правяраць чутку пра «вялізную гару
    нічыйнага металалому, што ляжыць недзе каля вёскі Лапічы”. Напярэдадні рэйда аб
    незвычайным «радовішчы” жалеза паведаміў адзін з чытачоў «раёнкі”. Інфармацыя
    была не поў-най, таму пошукі занялі нямала часу, і, як высветлілася, не зусім
    дакладна адпавядала рэчаіснасці. Уражваючае нагрувашчванне вялікіх бакаў і
    іншых буйнагабарытных металічных прадметаў існуе на самой справе, але належыць
    яно ДРБУ № 199 і ўяўляе сабой маёмасць, якая чакае спісання на вытворчай
    пляцоўцы дарожнай арганізацыі. Сістэматычны нагляд за металічным «кладам”
    сапраўды адсутнічае, ды ён асабліва і не патрэбны: хутка і без спецыяльнага
    абсталявання тыя ж грувасткія бакі вывезці немагчыма. Праўда, адна спроба
    ўкрасці метал у дарожнікаў аднойчы ўсё ж была, аднак знікшыя прадметы мелі
    настолькі своесаблівыя вага-габарытныя характарыстыкі, што знайсці іх і
    прыцягнуць аматара лёгкага заробку да крымінальнай адказнасці аказалася справай
    не асабліва складанай.

     Ды і жыхароў прылягаючых дамоў можна лічыць
    добраахвотнымі памочнікамі дарожнікаў. Не паспела наша машына прастаяць на
    вытворчай пляцоўцы і дзесяці хвілін, як да яе жвава падруліў МТЗ з прычэпам, і
    малады трактарыст задаў сакраментальнае пытанне: «І што вы тут, даражэнькія,
    робіце, а?”

    Пасля абмену
    «візітнымі карткамі” разгаварыліся. Як высветлілася, хлопец — мясцовы
    механізатар — вяртаўся дадому і вырашыў на ўсялякі выпадак пацікавіцца
    незразумелым варушэннем каля металічных «заляжаў”. Вось у такой дробязі і
    вызначылася вартая павагі грамадзянская пазіцыя чалавека. Шкада, што не
    за-пісаў яго імя…

    Дзмітрый САЎРЫЦКІ.

    ОСТАВЬТЕ ОТВЕТ

    Please enter your comment!
    Please enter your name here

    Реклама

    Последнее

    Лукашенко: пока наше поколение живо, Беларусь всегда будет стоять намертво

    Белорусы никогда не позволят смотреть на свою землю с презрением. Об этом Президент Беларуси Александр Лукашенко заявил сегодня на церемонии возложения венков к монументу Победы по случаю 76-й годовщины Великой Победы.

    Праздник, соединивший скорбь и радость

    Каждый год вместе с нежной листвой и цветением садов на белорусскую землю приходит один из самых важных и масштабных праздников — День Великой Победы. В этом году наша страна встречает 76 мирную весну.

    Гуляюць хлопчыкі ў вайну

    Усё далей ад нас вогненныя саракавыя гады. Ужо не адно пакаленне стаіць паміж тагачаснымі абаронцамі краіны і сённяшнімі школьнікамі. Не расказваюць рабятам дзядулі і бабулі пра вайну, бо самі ведаюць пра яе толькі ад уласных бабуль. А таму не так блізка і востра адчуваюць ужо цяперашнія дзеці боль і горыч страт, цяжар жыцця ў акупацыі, складаныя ўмовы франтавых будняў.

    Моя встреча с Великой Отечественной

    Мне не суждено было пережить годы военного лихолетья: я родился, когда страна занималась мирным строительством, осваивала целину, разведывала недра земли, рвалась в космос. О войне напоминали лишь детские игры да звон боевых наград во время многочисленного шествия воинов-фронтовиков в День Победы.

    К сведению пассажиров

    РАСПИСАНИЕ движения автобусов