4.4 C
Осиповичи
Четверг, 25 февраля, 2021
Еще

    Заўсёды там, дзе патрэбна дапамога

    Популярное

    Как в Осиповичах убирают места общего пользования

    Згадзіцеся, кожны хоча бачыць у сваім доме чысціню і парадак. А за яго межамі? Далёка хадзіць не будзем, а параўнаем, ці адпавядае знешні выгляд вашай кватэры і лесвічнай пляцоўкі. Мяркую, што большасць адкажа: “Вельмі адрозніваецца”. А чаму? Бо пераважае пазіцыя: “Мая жылплошча — гэта мая асабістая маёмасць, а пад’езд — плошча агульнага карыстання, і для іншых наводзіць парадак я не збіраюся. Лепш пасваруся з камунальнікамі: чаму кожны дзень вільготнай уборкі не робяць?”

    23 февраля в Осиповичах впервые состоялся «Забег настоящих мужчин»

    В Осиповичах впервые прошел «Забег настоящих мужчин». Мороз и ветер не испугали участников. На старт вышли 50 человек. Причем, в мероприятии принимали участие не только мужчины. Дистанцию пробежали и юные спортсмены: Тимофей Соколовский (7 лет) и Михаил Яковюк (8 лет). Также в составе участников был аксакал легкой атлетики -  Борис Михайлович Липский (79 лет).

    21 февраля осиповичские военные провели день открытых дверей

    21 лютага асіповіцкія вайскоўцы правялі дзень адчыненых дзвярэй, падчас якога Паўднёвы ваенны гарадок наведалі каля 300 школьнікаў з Асіповіцкага, Кіраўскага, Касцюковіцкага, Чэрыкаўскага і Хоцімскага раёнаў. Пераважна гэта былі юнакі-старшакласнікі і дзяўчаты, якія збіраюцца атрымліваць прафесіі, звязаныя са службай у арміі, органах МУС і МНС.

    Предвыборная программа кандидата в депутаты Натальи Книги

    Предвыборная программа кандидата в депутаты Палаты представителей Национального собрания Республики Беларусь седьмого созыва по Осиповичскому избирательному округу № 89 Книги Натальи Ивановны Работая вместе, сделаем...

    Дзеці ў гэтай сям’і нараджаліся ў
    розных кутках СССР. Хто — у Ленінградскай вобласці, нехта — пад Гомелем, іншыя
    — ля Асіповіч. Бацька працаваў майстрам, а затым брыгадзірам, займаўся рамонтам
    чыгуначных пуцей — і жонка з дзецьмі суправаджалі яго паўсюль.

    Маці пры такой раскладцы была хатняй
    гаспадыняй. Дзеці таксама з малых гадоў прызвычайваліся да працы. Разбівалі на
    паласе адчужэння агарод, гаспадарку трымалі. Карова, свінні, куры — усякай
    жыўнасці хапала. Таму і не галадалі, нават цукеркі па святах былі. Шкада, што
    толькі сямі дзецям удалося вырасці, астатнія памерлі зусім маленькімі…

    Алена — адна з дзесяці народжаных у
    сям’і — з’яві-лася на свет у Жлобіне. Дзяўчынка вылучалася сярод братоў і
    сясцёр сціплым і нясмелым характарам, таму бацька палічыў яе слабенькай для
    таго, каб самастойна ехаць вучыцца далей, і пасля школы дачка засталася дома.
    Займалася гаспадаркай. Выходзіла пасвіць карову ў поле і там давала волю
    эмоцыям: пела песні, плакала. Потым старэйшая сястра забрала меншую да сябе ў
    Гомель, дапамагла ўладкавацца працаваць у ашчадную касу.

    А тут — вайна. Сястра Надзея —
    вясёлая, энергічная дзяўчына — паспела атрымаць медыцынскую адукацыю, з першых
    дзён фашысцкага нашэсця была прызвана на службу і на «санлятучцы» з
    перадавой вывозіла раненых. Алена разам з іншымі эвакуіравалася з Гомеля, які
    праз два дні акупіравалі фашысты. Спыніўшыся ў адным з расійскіх населеных
    пунк-таў, папрацавала там у калгасе, але ў гэты цяжкі час хацелася аказаць
    больш дзейсную дапамогу сваёй краіне.

    Так 20-гадовая дзяўчына трапіла на
    фронт. Адразу — у самае пекла, пад Сталінград. Служыла ў санітарным батальёне.
    Курск, Арол, Беласток, Кёнігзберг… Прайшла не адну сотню кіламетраў,
    дапамагаючы наблізіць перамогу.

    Дзяўчыне, якую ўсе лічылі кволай і
    якая да смерці баялася крыві, прыйшлося суткамі завіхацца ля раненых. Толькі
    паспявала пераварочваць, падымаць, карміць, падносіць ваду, памагаць
    перамяшчацца… Падтрымлівала і словам, што таксама было вельмі дзейсным сродкам
    лячэння. Прыйшлося прысутнічаць і на аперацыі, якая праводзілася ў
    ваенна-палявых умовах: трымала лямпу над сталом, а самой стала дрэнна…

    Дзяўчаты ў рэдкія хвіліны перадыху
    спявалі, а Ганна не магла: вельмі сур’ёзна ўспрымала чужое гора. Яна ішла туды,
    дзе былі самыя цяжкараненыя, каб хоць крыху паменшыць іх пакуты. Сілу прыдавала
    пачуццё таго, што камусьці неабходна дапамога. А чужы боль Алена заўсёды
    ўспрымала як уласны. Нават пасля вайны, калі бачыла чалавека, пакалечанага
    фашыстамі, не магла стрымаць слёз…

    Перамогу франтавічка сустрэла ў
    Берліне. Прадстаўнікі медыцынскага персаналу іх батальёна прымалі ўдзел у
    гістарычнай сустрэчы на Эльбе. Вяртаючыся дадому, у Польшчы дзяўчына наведала
    касцёл. На мяжы людзі схілялі галовы, станавіліся на калені, вітаючы родную
    вызваленую зямлю…

    Апынуўшыся ў роднай старонцы, не
    змагла ўся-дзець на месцы. Адна з сясцёр ехала з мужам у Карэю — з імі адправілася
    на цягніку і яна. Даехала да Уладзівастока, уладкавалася на сударамонтны завод
    імя Лені-на старэйшай табельшчыцай. Пажыла на Далёкім Усходзе — перабралася да
    старэйшай сястры Марфы ў Новасібірск. Тут пражыла цэлых 18 гадоў, потым крыху
    парабіла ў Разані — побач з сястрой Надзеяй.

    Скончыла тэхнікум у Омску, затым —
    Новасібірскі фінансава-эканамічны інстытут. Працавала на пусканаладачным
    участку трэста «Сібэлектрамантаж». Вучылася састаўляць справаздачы,
    асвойвала пераход на новыя ўмовы аплаты працы. Нават у аблфінаддзеле давялося
    рабіць граматнаму спецыялісту.

    У Асіповічы прыехала вопытным
    эканамістам. Для яго расчыніла дзверы спачатку будаўнічае ўпраўленне, а потым
    млынкамбінат, на якім жанчына і працавала да пенсіі. Тут Алену Пятроўну Бусель
    напаткаў лёс у выглядзе начальніка аддзела забеспячэння Iвана Аляксандравіча
    Рашчэні. Былы франтавік аўдавеў, адзін выхоўваў траіх дзяцей, і ў яго сям’ю
    арганічна ўвайшла сціплая, адказная і вельмі добрая жанчына. Дзеці ўспрынялі
    новую гаспадыню дома добразычліва і з разуменнем, ды і яна іх палюбіла, як
    родных.

    Пражыўшы ў згодзе 21 год, Алена
    Пятроўна страціла мужа, але не сям’ю. Дзеці рэгулярна наведваюць яе,
    дапамагаюць. Вось і на свой дзевяносты дзень нараджэння жанчына чакала прыезду
    дарагіх гасцей.

    …На сцяне — фотаздымкі блізкіх
    сэрцу людзей, на пінжаку ў шафе — ордэны і медалі, у памяці — шматлікія
    ўспаміны. Гэта — яе жыццё, гісторыя абаяльнай прыветлівай жанчыны. Якая заўсёды
    ішла туды, дзе гора, дзе яе дапамога была патрэбнай.

    Iна ЗаскевIч.

    Реклама

    Последнее

    3 марта пройдет национальный онлайн-семинар «Доступ к технологиям и создание сети Центров поддержки технологий и инноваций в Беларуси»

    3 марта 2021 г. Государственный комитет по науке и технологиям Республики Беларусь и Национальный центр интеллектуальной собственности проведут национальный онлайн-семинар «Доступ к технологиям и создание сети Центров поддержки технологий и инноваций (ЦПТИ) в Беларуси».

    27 февраля пройдет прямая телефонная линия

    27 февраля, в субботу, начальник Могилевского областного управления Департамента охраны МВД Республики Беларусь полковник милиции Игорь Иванович Драчёв проведет прямую телефонную линию.

    «За безопасное пользование электрической энергией и газом в быту»

      С начала года осложнилась обстановка с пожарами и гибелью людей на них. За период с 01.01.2021 по 22.02.2020 в Могилевской области произошло 162 пожара, на которых погибло 37 человек.

    Осиповичский РОЧС рассказывает о правилах безопасности детей дома

    Для того, чтобы обеспечить безопасность ребёнка взрослым необходимо предпринять ряд мер и строго придерживаться основных требований безопасности. Именно от обученности и опыта в большей степени зависит способность людей к безопасному существованию в окружающей среде.

    Осиповичский районный отдел по чрезвычайным ситуациям напоминает: неосторожное обращение с огнем является самой распространенной причиной возникновения пожара!!!

    По состоянию на 19.02.2021 в Осиповичском районе произошел 1 пожар по причине неосторожного обращения с огнем, гибели людей на пожаре не зарегистрировано, (за 2020 год произошло 15 пожаров, погибло 6 человек).