11.5 C
Осиповичи
Среда, 30 сентября, 2020
Еще

    Дзеці вайны Яскравыя "кадры" памяці №36

    Популярное

    В Осиповичах прошел Кубок Беларуси по мотокроссу

    Минувшие выходные стали настоящим праздником для всех, кто любит экстремальные виды спорта и просто не прочь интересно провести время. По старой доброй традиции, которую в последние годы стараются возобновить, на трассе возле стадиона "Юность" прошли соревнования мотоциклистов, приуроченные ко Дню машиностроителя. Да какие! Наш город уже во второй раз за 3 года принимал участников открытого Кубка Беларуси по мотокроссу.

    Тонкости управления большим промышленным предприятием на примере ОАО «ОЗАА»

    Суть любого материального производства: берем нечто материальное и, вложив определенное количество труда, получаем продукт — законченный результат деятельности, который можно продать.

    Предвыборная программа кандидата в депутаты Натальи Книги

    Предвыборная программа кандидата в депутаты Палаты представителей Национального собрания Республики Беларусь седьмого созыва по Осиповичскому избирательному округу № 89 Книги Натальи Ивановны Работая вместе, сделаем...

    Осиповчанин Тимофей Астрашевский занимается мотокроссом с пяти лет

    Без малого 6 лет назад "районка" впервые рассказала об одном из самых юных приверженцев мотокросса в области — осиповчанине Тимофее Астрашевском. Тогда мальчишка только делал первые шаги в этом достаточно серьезном виде спорта — и подавал большие надежды. Оправдались ли ожидания его отца-тренера Алексея и как далеко продвинулся Тимофей по спортивной лестнице?

    Пра сваё дзяцінства падчас Вялікай Айчыннай
    вайны распавядае жыхарка в. Дараганава Ларыса Стоцкая. Па прафесіі бібліятэкар,
    яна доўгі час працавала ў Дараганаўскай школе, цяпер — пенсіянерка. Жыццё
    Ларысы Сідараўны — як падручнік гісторыі, такое ж насычанае і цікавае.
    Незагойную рану на сэрцы жанчыны пакінула вайна. І сёння яна не можа без слёз
    успамінаць тыя жахлівыя моманты свайго маленства…

    — Калі яна ўварвалася ў жыццё, мы жылі ў вёсцы
    Сялец Дараганаўскага сельсавета. У 1939 годзе тату нашага Сідара Кузьміча
    Стоцкага забралі ў войска, а мы з сястрой і мамай працягвалі здымаць кватэру ў
    мясцовага жыхара Міхаіла Міхадзюка. У дзіцячай памяці не захавалася храналогіі
    ваенных падзей, але некаторыя асобныя «кадры» памятаю вельмі яскрава.
    Мама настаўнічала ў мясцовай школе. З ранку да вечара яна была на працы, а нас
    з сястрой усё больш даглядалі гаспадары, якіх мы нават сталі называць, як і іх
    родны сын, маці Ліда і бацька Міхаль. Хутка па вёсцы папаўзлі чуткі аб
    зверствах фашыстаў, аб іх «адметных» адносінах да яўрэяў. Спачатку
    людзі адмаўляліся ў іх верыць — настолькі жудаснай была «слава»
    акупантаў. Наш бацька быў беларус, а мама Бася — яўрэйка, таму яна вымушана
    была хавацца, а праз час пайшла ў партызаны, пакінуўшы нас з Вольгай на волю
    лёсу і добрых людзей. Міхаіл і Лідзія Міхадзюкі сур’ёзна турбаваліся за жыццё
    сваіх малалетніх «кватарантаў», адразу сталі выдаваць нас з Вольгай
    за сваіх родных дачок. Дарэчы, усе вяскоўцы ведалі, хто мы, але, да гонару
    сяльчан, ніхто не выдаў. Наогул у Сяльцы не было ніводнага паліцая ці іншага
    варожага прыслужніка.

    Добра памятаю першую сустрэчу з фашыстамі. Яны
    наведаліся да нас у хату, а ў бацькі быў уласны веласіпед — сямейны гонар. Калі
    бацька пайшоў служыць, то павесіў «ровер» у пакоі на сцяне. Вось
    ворагі яго адразу знялі і забралі, а разам з двуколай машынай прыхапілі з двара
    курэй і іншую жыўнасць.

    Наогул на акупіраванай тэрыторыі захопнікі
    адразу ж пачалі ўсталёўваць сваю ўладу — здзекаваліся з лю-дзей, прыніжалі,
    сеялі страх… Добра памятаю, як гітлераўцы расстралялі трох аднавяскоўцаў. Яны
    схапілі старшыню і брыгадзіра мясцовага калгаса Саву Міхадзюка і Аляксея
    Патапчыка і везлі на падводзе агародамі, калі параўняліся з хатай дзеда
    Еўдакіма. Той спытаў, куды вязуць хлопцаў. «І ты сядай, паедзеш з
    намі», — такім быў адказ ворагаў. А праз некалькі хвілін за вёскай
    раздаліся стрэлы… Праз колькі часу зноў страшная вестка пранеслася па Сяльцы
    — за сувязь з партызанамі фашысты расстралялі сям’ю Цімафея Міхадзюка. Загінулі
    гаспадар, яго жонка і двое непаўналетніх дзетак…

    Памятаю і тое, як бацька Міхаль вазіў нас з
    сястрою ў аддаленую вёску Востраў, дзе мы жылі па некалькі дзён у сям’і яго
    сябра Фёдара Мятліцкага.

    «Калі не дапамагу, іх смерць будзе на маім
    сумленні!» — не раз чула такія словы ад бацькі. Ён навучыў, куды трэба
    хавацца, калі заўважым, што ў двор заходзяць ворагі, што гаварыць, як сябе
    паводзіць. І я старанна гэта выконвала. Толькі дзякуючы ім, маці Лідзіі і
    бацьку Міхалю, мы з сястрою і засталіся жывымі.

    Калі вайна скончылася і жыццё наладзілася,
    вярнулася дадому мама Бася. Яна зноў стала працаваць у школе. Напачатку ўсе
    жылі ў сям’і Міхадзюкоў, затым пабудавалі свой дом. Мы з сястрою ўсё жыццё
    любілі і паважалі сваіх названых бацькоў, — скончыла свой успамін Ларыса
    Сідараўна.

    …Тых, хто ратаваў i даў прытулак людзям
    яўрэйскай нацыянальнасці, называюць праведнiкамi. Такі статус на сённяшнi дзень
    у Беларусi маюць больш за 500 чалавек. Сярод гэтых людзей і прозвішчы Міхаіла і
    Лідзіі Міхадзюк з далёкай беларускай вёсачкі Сялец, якія выратавалі жыццё дваім
    маленькім дзяўчынкам — Ларысе і Вользе Стоцкім. Статус Праведніка надаецца
    чалавеку арганізацыяй «Ят Фашым» з Iзраiля. Аднак, здаецца, не гэта
    галоўнае. Галоўнае, што ўратаваныя ўсё з удзячнасцю памятаюць…

    Хрысціна Клімава.

    Реклама

    Последнее

    Срочный сбор средств для Анастасии Нагорной

    Анастасия Нагорная родилась 14 марта 2008 г. Росла, развивалась в соответствии с возрастом. В школе училась на 9-10, увлекалась теннисом, компьютером, шахматами. Свободно разговаривает на английском.

    Осторожно, мошенники

    О способах противостоять наиболее распространенным схемам мошенничества в интернете рассказывает заместитель начальника РОВД по идеологической работе и кадровому обеспечению Андрей Бабич

    Сегодня исполняется 100 лет образования ППСМ Министерства внутренних дел Республики Беларусь

    У далейшым неаднаразова мянялася назва гэтай службы, якая цяпер з’яўляецца адным з структурных падраздзяленняў міліцыі грамадскай бяспекі, але неабходнасць у яе працы была заўсёды і мэта заставалася адзінай — ахова правапарадку і грамадскай бяспекі.

    21 тур. Днепр (Рогачёв) — Осиповичи — 2:1 (1:1)

    Рогачёвский ФК "Днепр" прервал победную серию "Осиповичей". Любопытно, что команда с 7 строки турнирной таблицы к тому же взяла реванш, ведь в первом круге осиповчане обошли Рогачёв со счетом 3:1.

    В Осиповичах прошел Кубок Беларуси по мотокроссу

    Минувшие выходные стали настоящим праздником для всех, кто любит экстремальные виды спорта и просто не прочь интересно провести время. По старой доброй традиции, которую в последние годы стараются возобновить, на трассе возле стадиона "Юность" прошли соревнования мотоциклистов, приуроченные ко Дню машиностроителя. Да какие! Наш город уже во второй раз за 3 года принимал участников открытого Кубка Беларуси по мотокроссу.